·         فیزیوتراپی( درمان فيزيكي) در كمردردهايي كه بيش از چند هفته طول كشيده اند نقش مهمي در ايجاد تحرك و تقويت عضلات پشت و شکم و اطراف مهره ها و در نتيجه، درمان دردهاي مزبور دارد.

·         نحوه انجام فيزيوتراپي، مدت آن و وسايل مورد استفاده در آن، بر حسب هر بيمار و وضعيت بدني و سني وي متفاوت است. استفاده از سرما، گرما، لامپ هاي فرو سرخ، اولتراسوند، كشش، ماساژ، تحريك الكتريكي عصب از راه پوست (TENS) جزء برنامه هاي فيزيوتراپي است. فيزيوتراپي معمولاً زمينه را براي درمان هاي دراز مدت بعدي (مانند تمرينات ورزشی مخصوص) آماده مي كند. كشش، موجب كاهش فشار وارده بر اعصاب مي شود.

·         طب سوزنی در اثر تحريك آزاد شدن مواد شيميايي موسوم به ((آندورفين)) و ((آنكفالين)) در مغز و نخاع مسير حس درد را مسدود مي كند و در بعضي از افراد براي تسكين دردهاي ناحيه پشت و کمر موثر واقع مي شود.

·         بستن كمربند طبي ، حركات پشت و كمر را محدود مي كند و با اين كار موجب تسكين درد اين نواحي مي شود ولي پوشيدن دراز مدت آن ها موجب عدم تحرك و سفتي و خشكي كمر و پشت مي شود. بنابراين بايد هرچه زودتر فعاليت هاي معمولي را شروع كرد و از كمر بندهاي مزبور به طور طولاني استفاده ننمود.

منبع:برگرفته از کتاب کمردرد

هرنی یا فتق دیسک بین مهره ای از علل مهم تحریک ریشه های گردنی و درد گردن با انتشار به اندام است. علت ایجاد این بیماری همانطور که از نامش پیدا است جابجا شدن دیسک بین مهره ای به پشت و فشار به ریشه های عصبی ستون مهره در ناحیه گردن و در نتیجه تحریک این ریشه های عصبی است.

علائم فتق دیسک گردن

مهمترین علامت این بیماری درد است. درد معمولا در پشت سر، پشت گردن و پشت هر دو کتف حس میشود. در صورتیکه به ریشه عصبی فشار وارد شود علائم فشار به عصب هم وجود خواهد داشت. این علائم عبارتند از

بررسی های تکمیلی

درمان فتق دیسک بین مهره ای گردن

برای درمان از روش های زیر استفاده میشود

منبع: ایران ارتوپد 

مشاهده فیلم آموزشی

بر روی لینک زیر کلیک کنید 

 درمان بیماری مفصلی با فیزیوتراپی

ورزش آستانه تحمل درد را بالا می‌برد. در افرادی که دچار درد مزمن هستند، آستانه درد پایین می‌آید، به عبارت دیگر میزان کمتری از درد باعث می‌شود فرد احساس ناراحتی بیشتری کند. ورزش‌های هوازی تقویت‌کننده قلب و عروق، تمرین‌های قدرتی و تمرین‌های کششی برای افزایش انعطاف‌پذیری بدن به شما کمک می‌کند تا آستانه تحمل دردتان را بالا ببرید.

چطور شروع کنیم؟

اگر دچار درهای مزمن برای مثال کمردرد یا دردهای مزمن مفصل‌های لگن، زانو یا شانه هستید، نباید برنامه تمرینی‌تان را بدون مشاوره شروع کنید. ابتدا با پزشک‌تان مشورت کنید و به دنبال کمک گرفتن از یک کارشناس- فیزیوتراپیست یا تمرین‌دهنده ورزشی - باشید تا یک برنامه تمرینی متناسب با وضعیت‌ بدن تان به شما بدهد.

یک تمرین‌دهنده خوب در ابتدا یک ارزیابی "وضعیت قرارگیری بدنی" (posture) انجام می‌دهد. تمرین‌دهنده به نحوه نشستن، ایستادن و راه رفتن شما دقت می‌کند و بر اساس آنها تمرین‌های لازم را مشخص می‌کند.

ما در طول زندگی دچار عدم‌تعادل‌هایی در وضعیت قامت‌مان - چگونگی ایستادن یا نشستن- می‌شویم. ممکن است هنگام حمل بچه‌‌تان روی یک طرف لگن‌تان فشار بیشتری بیاورید. ممکن است کیف‌تان را روی یک شانه‌تان حمل کنید. عدم تعادل‌هایی که به این ترتیب به وجود می‌آید، اغلب ممکن است باعث درد پشت، لگن، زانو یا شانه‌ها شود.

از جمله ساده‌ترین اقداماتی که می‌توانید برای تسکین درد پشت، یا درد سایر مفاصل انجام دهید، انجام تمرین‌های ساده و بی‌خطر کششی است:

• به پشت روی فرش یا تشک دراز بکشید. ساق پاهای‌تان را روی یک کاناپه یا صندلی بگذارید، به طوری که ساق پاهای‌تان از پاشنه پا تا پشت زانو به طور کامل روی آن تکیه کند. در این حالت در وضعیتی مشابه نشستن پشت صندلی قرار دارید، به جز اینکه در این حالت روی ستون فقرات‌تان هیچ فشاری وارد نمی‌شود.

• روی شکم روی یک توپ تعادلی دراز بکشید و بگذارید بدن‌تان از طرفین توپ آویزان شود.

• به پشت دراز بکشید و زانوهای‌تان را به سمت قفسه سینه‌تان ببرید. این وضعیت بدنی را وضعیت "نوزاد خوشحال" می‌گویند.

• چمباتبه زدن یک تمرین ساده دیگر است که ممکن است به کاهش درد شما کمک کند. اگر در هنگام چمباتمبه زدن احساس درد دارید، مربی‌تان می‌تواند شکل‌های تغییریافته این وضعیت بدنی را به شما پیشنهاد کند. هر چه توانایی‌تان برای چمباتمبه زدن بیشتر شود، به میزان بیشتری دردتان کاهش پیدا می‌کند و قدرت‌تان برای انجام فعالیت‌هایی مانند بالا و پایین‌رفتن از پله‌ها بیشتر می‌شود.

چه ورزشی را انجام دهیم؟

به جز تمرین‌های کششی ساده‌ای که در بالا ذکر شد، یکی از مهمترین ورزش‌هایی که به بهبود درد مزمن پشت کمک می‌کند، ورزش‌های هوازی است که آمادگی قلبی-عروقی فرد را هم بهبود می‌بخشند. بررسی‌ها نشان داده‌اند انجام ورزش‌های هوازی با کاهش کمردرد و زانو هم همراه است.

مسئله کلیدی یافتن تمرینی است که در حین انجام آن دچار درد نشوید. ممکن است با پیاده‌روی سریع روی تردمیل این تمرین‌ها را آغاز کنید. اگر دردتان با انجام تمرین بهتر شد، می‌توانید در قدم بعدی تمرین با "ماشین الیپتیکال" را امتحان کنید.

اگر هنوز درد زیادی را احساس می‌کنید، می‌توانید ورزش‌های آبی مانند شنا را امتحان کنید و یا در کلاس‌های انجام ورزش‌های هوازی درون آب (آکوا- ایروبیک) شرکت کنید. غوطه‌وری درون آب برای افراد با کاهش فشار وارد شده بر مفاصل به کاهش درد افراد دچار درد مفصل کمک می‌کند. با انجام ورزش‌های آبی می‌توانید تمرین‌های هوازی و تمرین‌های مقاومتی را بدون وارد کردن فشار بر مفاصل‌تان انجام دهید.

تمرین‌های قدرتی نیز می‌توانند به تسکین کمردرد و مفاصل کمک کنند. سوالی که مطرح می‌شود این است که تمرین آزاد با وزنه‌ بهتر است یا انجام این تمرین‌ها بر روی ماشین‌های ورزشی؟ کارشناسان می‌گویند هر دو نوع تمرین جایگاه خاص خودشان را دارند.

هنگامی که فردی دچار مشکلات مفصلی برای اولین بار به تمرین با وزنه می‌پردازد، استفاده از ماشین‌های ورزشی می‌تواند فرد را در انجام حرکاتش هدایت کند؛ اما هنگامی که از ماشین ورزشی استفاده می‌کنید، تنه‌تان را روی آن تکیه دارد، در حالیکه در هنگام انجام فعالیت واقعی چنین تکیه‌گاهی وجود ندارد.

بنابراین بهتر است ترکیبی از تمرین آزاد با وزنه و تمرین استقامتی روی ماشین را انجام دهید، به این نحو که ابتدا بیشتر با ماشین تمرین کنید، و بعد با افزایش آمادگی بدنی‌تان بیشتر به تمرین آزاد با وزنه بپردازید.

ورزش‌هایی که نباید انجام دهید

افرادی که دچار مشکلات مفصلی ایجاد کننده درد شدید هستند، معمولا باید از ورزش‌هایی که فشار و ضربه شدیدی به مفاصل وارد می‌آورد، خودداری کنند. برای مثال بسیاری از افراد دوست دارند بدوند و دویدن ورزشی عالی است، اما فشار زیادی روی مفاصل وارد می‌کند. بسکتبال نیز ورزشی است که فشار زیادی روی مفاصل می‌آورد زیرا در حین آن جهیدن، جابجایی سریع و حرکات در جهات متفاوت انجام می‌شود.

بسیاری از افرادی دچار درد مزمن پشت یا مفاصل در مورد اینکه آیا می‌توانند به ورزش دلخواه‌شان برای مثال تنیس یا گلف بازگردند یا نه، سوال می‌کنند.

متاسفانه این نوع ورزش‌ها فشار زیادی روی ستون فقرات ایجاد می‌کند برای مثال در تنیس یا گلف در زدن ضربات از یک طرف بدن‌تان بیشتر استفاده می‌کنید؛ به این ترتیب بر یک طرف بدن فشار بیش از حدی می‌آید و طرف دیگر بدن بیش از حد در حالت استراحت قرار می‌گیرد و عدم تعادلی در وضعیت قرار گیری بدن رخ خواهد داد.

برای حل این مشکل باید راه‌های دیگری را برای تقویت طرفی از بدن که در ورزشی مانند تنیس یا گلف کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد، پیدا کنید.

باید به یک متخصص طب فیزیکی وتوانبخشی  مراجعه کنید تا به شما تمرین‌هایی برای متعادل کردن تاثیر حرکات مکرر در یک طرف بدن را بدهد. انجام تمرینات پایه‌ای برای تقویت تنه می‌تواند در این مورد به شما کمک کند؛ انجام تمرین‌های چرخشی و پیچشی با "توپ طبی" (توپ سنگینی به قطر تقریبا به اندازه عرض شانه‌های یک فرد معمولی، حدود 35 سانتی‌متر که برای تمرین‌های قدرتی استفاده می‌شود) نیز مفید است.

درد مزمن با کاهش کیفیت زندگی همراه است؛ انجام تمرین‌های ورزشی می‌تواند به نحوی تاثیرگذار کیفیت زندگی شما به حالت عادی بازگرداند. دلیلی برای نشستن و دردکشیدن وجود ندارد.

منبع:بیماران روماتولوژی

مشاهده فیلم آموزشی

بر روی کینک زیر کلیک کنید 

فیزیوتراپی زانو

فتق دیسک مهره در ناحیه گردن و کمر بسیار شایع است. علت شیوع در این ۲ ناحیه نسبت ضخامت دیسک به ارتفاع مهره است. در ناحیه گردن و کمر ضخامت دیسک از جاهای دیگر مهره های پشت بیشتر است در نتیجه فضای بین مهره ها زیاد است و دامنه حرکت بالاست و مهره ها از ثبات مناسبی برخوردار نیستند. ..

لیگامان های طولی خلفی بلند هم وقتی به کمر می رسند ضخامتشان کم می شود. پارگی دیسک زمانی رخ می دهد که به طرف جلو یا چپ و راست خم شده ایم. در این هنگام گودی کمر کم می شود و بالطبع مهره ها آسیب پذیرتر هم می شوند. اگر دیسک به صورت فتق باشد درمان چندان مشکل نیست ولی وقتی یک تکه از دیسک کنده شود و داخل کانال بیفتد، ممکن است درمان جراحی نیز لازم باشد.

در فتق دیسک کمر عضلات کمری به اسپاسم فرو می روند و گودی کمر کمتر و تقریبا صاف می شود پس فیزیوتراپ باید تلاش کند تا اسپاسم عضلات را از بین ببرد. بیمار را به صورت طاق باز و روی شکم خوابانده و دست ها را در پهلو قرار می دهیم و به بیمار می گوییم نفس عمیق بکشد و نفس را در سینه نگه دارد و بعد آهسته نفس را از دهان بیرون دهد. با این تنفس عمیق و آرام شکم حرکت می کند و عضلاتی که باعث سفتی ناحیه کمر شده بودند بدون اینکه روی کمر فشار وارد آید شل می شوند.

به این ترتیب عضلات ناحیه کمر را به طور غیرمستقیم آزاد می کنیم. (معمولا با یک جلسه فیزیوتراپی مشکل بیمار حل می شود) در مرحله دوم به بیمار می گوییم در همان حالت خوابیده آرنج را خم کند و کف دست ها را روی زمین قرار داده، سپس به اندازه بازو بلند شود و تاکید می کنیم که عضلات لگن و ستون فقرات را وارد انقباض نکند و از ۱۰۰۱ تا ۱۰۱۰ بشمارد.

در مرحله بعد از بیمار می خواهیم کف دست ها را روی زمین قرار دهد و بنشیند تا گودی کمر را به ۳۰ درجه برساند. این کار را باید به طور مرتب انجام دهند. همان طور که می دانیم فتق دیسک کمر جانبی پشتی است و با فیزیوتراپی فتق را به طرف جلو می فرستیم. این اعمال کاملا بی خطر هستند. ۷۰ تا ۸۰ درصد کمردردها به راحتی درمان می شوند و نیازی به عمل جراحی ندارند.

اگر فتق دیسک کمر درمان نشود به درد مزمن تبدیل می شود. در نوع مزمن، بیمار دچار مشکلات روحی روانی نیز می شود و آستانه درد بیمار آنقدر پایین می آید که حتما نیاز به داروهای آرام بخش و خواب پیدا می کند. تمرین های درست فیزیوتراپ وقتی است که درد به تدریج کم شده و به طرف مرکز حرکت کند یعنی اگر درد بیمار در ناحیه پاست به زانو و سپس به کمر برسد. وخیم ترین وضعیت در تمرین های نادرست وقتی است که کمر بهبودیافته و درد پا شروع شود.

اگر درد بیمار بیش از ۳ ماه طول بکشد یعنی مزمن شده است و درمان هم به مراتب سخت تر می شود. متاسفانه بعد از ۳ ماه عضلات آتروفی شده و شاهد تغییر فرم در پا خواهیم بود.

منبع:پرشین پرشیا

آموزش ورزش های پارگی رباط صلیبی

فیزیوتراپی چیست؟

  به زبان ساده می‌توان فیزیوتراپی را علم درمان به‌وسیله حرکت و روش‌های فیزیکی دانست. به اشخاصی که در این مورد تحصیل کرده‌اند فیزیوتراپیست می‌گویند.

ام اس و فیزیوتراپی

یکی از مشکلات اصلی ما، ضعف و محدودیت در حرکت است که از طرفی به‌علت درگیری قسمت‌های حرکتی در مغز و نخاع و از طرف دیگر به‌علت کم تحرکی خودمان است شاید شما هم به یکی از علل زیر حرکات خود را محدود کرده‌اید:

افسردگی و بی‌حوصلگی، ترس از افتادن و جراحات و یا ناآگاهی (مثلاً ترس از مضر بودن فعالیت). کم بودن تحرک خود دارای عوارضی است مانند کوتاه شدن و ضعیف‌تر شدن عضلات، زخم بستر، یبوست و ...

حتماً تابه‌حال با فردی که دست یا پایش شکسته است برخورد داشته‌اید و شاهد بوده‌اید که پس از درمان شکستگی و باز کردن گچ، بیمار در انجام حرکات آن عضو ناتوان شده و نیازمند به فیزیوتراپی برای مدتی محدود می‌باشد. فرق ما با چنین بیمارانی در این است که برای مدت نامحدودی به فیزیوتراپی محتاجیم. شاید فکر کنید عملی نیست که همه روزه به یک فیزیوتراپیست رجوع کنید و شاید انجام مداوم این کار از نظر وقت و یا هزینه غیرممکن باشد. اما با یک روش ساده می‌توانیم این مشکل را حل کنیم:

۱. ابتدا به یک فیزیوتراپیست حاذق و دلسوز مراجعه کنید. یافتن او اصلاً مشکل نیست! کافی است به یک مرکز فیزیوتراپی رجوع کنید و در صورتی که در آنجا راحت بودید و حس کردید به مشکلات شما توجه می‌شود و برایتان دقیقاً برنامه‌ریزی می‌کنند، می‌توانید همیشه به همان فیزیوتراپیست مراجعه کنید. بدیهی است علاوه بر دقت و توجه متخصص مربوطه، سلیقه شخصی شما هم بسیار مهم است و مثلاً فیزیوتراپیست انتخابی فردی دیگر، ممکن است برای شما انتخاب مناسبی نباشد.

۲. متخصص فیزیوتراپی شما را معاینه می‌کند و حرکت‌های مناسب را به شما توصیه می‌کند و به صلاحدید ایشان چند جلسه‌ای در همان مرکز تمرین می‌کنید.

۳.   حرکاتی که فعلاً لازم دارید، تعداد و چگونگی انجام روزانه آن‌هارا در خانه بیاموزید و در صورت نیاز به وسایل کمکی، آن‌ها را از فروشگاه‌های این نوع لوازم تهیه کنید و یا اگر می‌توانید مشابه آن‌ها را برای خود بسازید.

۴.   همه روزه در منزل زمانی را به حرکات فیزیوتراپی اختصاص دهید و ضمن انجام این ورزش‌ها سعی کنید بیشتر به بهبودی و تندرستی فکر کنید.

۵. به صلاحدید فیزیوتراپیست هر چند هفته به او مراجعه کنید تا هم درستی انجام تمرینات را بررسی کند و هم درصورت لزوم ،آنها را تغییر دهد.

چند توصیه کلی:

-منظور ما از انجام حرکات فیزیوتراپی رسیدن به وضعیت بهتر جسمی و روحی است نه شرکت در مسابقات المپیک! پس در انجام ورزش‌ها منظور ما، انجام تعداد کمی حرکت در نوبت‌های متعدد در طی روز است.

-حرکات را تا مرز رسیدن به خستگی انجام بدهید. در صورت تمایل پس از مدتی استراحت می‌توان دوباره حرکات را تکرار کرد.

-هر موقعیتی که انجام حرکت را آسان کند مفید است، بنابراین با توجه به سبک شدن وزن بدن در آب، شنا یکی از مفیدترین ورزش‌ها برای شما می‌باشد. البته نیازی به شنای حرفه‌ای نیست و اندکی هم که در آب دست و پایتان را تکان دهید بسیار مفید است.

منبع:انجمن مولتیپل اسکلروز ایران

سکته مغزی آسیب عصبی حاد ناشی از اختلال خونرسانی به قسمتی از بافت مغز که ناشی از انسداد رگ مغزی به وسیله یک لخته خونی و یا پارگی یکی از عروق تغذیه کننده آن قسمت بافت مغز می‌باشد.
به بیان دیگر اگر خونرسانی به قسمتی از مغز دچار اختلال شده و متوقف گردد٬این قسمت از مغز دیگر نمی‌تواند عملکرد طبیعی خود را داشته باشد.این وضعیت را اصطلاحاً سکته مغزی می‌نامند.سکته مغزی می‌تواند به عللی مانند بسته شدن یا پاره شدن یکی از رگ‌های خون رسان مغز ایجاد شود.

آسيب در بخش‌هاي مختلف مغز

مشكلات شما پس از سكته مغزي به اين مساله مربوط مي‌شود كه كدام قسمت از مغز شما آسيب ‌ديده است و ميزان اين آسيب چقدر است. افرادي كه دچار سكته مغزي مي‌شوند معمولا دچار مشكلاتي در زمينه حس و حركت مي‌شوند. درد، بي‌حسي و سوزش اندام‌ها مي‌‌تواند وجود داشته باشد. گرفتگي ماهيچه، ضعف و اختلال در راه رفتن نيز در بعضي از افراد ديده مي‌شود. البته ممكن است در حس لمس يا احساس گرما و يا سرما مشكل داشته باشند. بعضي‌ها هم اختلال بلع يا مشكلات دفعي را تجربه مي‌كنند.
در برخي موارد ديده شده است كه فرد نمي‌‌تواند اشياي موجود در يك سمت بدن را ببيند و اگر سرش را به آن سمت برنگرداند متوجه آن اجسام نمي‌شود. از آن بدتر اختلالات زبان و تفكر است. در اين حالت شخص حرفهاي ديگران يا مطالب نوشته شده را متوجه نمي‌شود و قادر به خواندن و نوشتن نيست. او حتي نمي‌تواند افكار خود را بيان كند و گاهي دچار اختلال حافظه و يادگيري مي‌شود.
مشكلات عاطفي از ديگر مواردي است كه در بعضي از افراد دچار سكته مغزي ديده مي‌شود. سكته مغزي مي‌تواند باعث احساس ترس، اضطراب، عصبانيت، غمگيني و سوگ در خود فرد يا حتي اطرافيان شود.
اين عارضه به طور كلي موجب آسيب نواحي‌اي از مغز مي‌شود كه قسمت‌هاي مختلف بدن را كنترل مي‌كنند، ولي نواحي ديگر مغز مي‌توانند تا حدي كار نواحي آسيب ديده را جبران كنند. بيشتر مبتلايان قادر خواهند بود تعداد زيادي از مهارت‌هاي از دست رفته خود را بازيابند. البته بعضي‌ها پس از سكته مغزي دچار مشكلات پايداري مي‌شوند ولي بيش از نيمي از مبتلايان قادر خواهند بود پس از سكته مغزي توانايي مراقبت از خود را بازيابند.

بازتواني پس از سكته مغزي را جدي بگيريد

بهترين راه براي بهتر شدن پس از سكته مغزي شروع بازتواني است. در بازتواني سكته مغزي به شما آموزش داده مي‌شود تا حد ممكن كارهايتان را خودتان انجام دهيد و مستقل باشيد و اين كه با تغييرات به وجود آمده در مغز و بدن خود به دنبال سكته كنار بياييد.
همچنين مي‌آموزيد كه خود را با زندگي در خانه، خانواده و جامعه مطابقت دهيد.
بازتواني هنگامي كه در بيمارستان هستيد آغاز مي‌شود. پس از ترخيص از بيمارستان مي‌توانيد بازتواني را در خانه يا يك مركز توانبخشي دنبال كنيد. بيشتر برنامه‌هاي بازتواني شامل 3 ساعت درمان روزانه هستند كه 5 يا 6 روز در هفته انجام مي‌شود.
نكته كليدي بازتواني، اقداماتي است كه از بروز مجدد سكته مغزي جلوگيري كند. براي آن كه سالم بمانيد بايد دارو مصرف كنيد و در زندگي خود تغييراتي دهيد. از تيمي كه مسوول بازتواني شما هستند مي‌توانيد اطلاعات لازم را در مورد نرمش‌ها، رژيم غذايي و ساير موارد كسب كنيد. شما بيشترين شانس را براي بازيابي توانايي‌هاي خود در يك ماه اول پس از سكته داريد. بنابراين مهم است كه بازتواني را زود شروع كنيد و آن را به طور منظم دنبال كنيد.
براي بيشتر مردم بازتواني يك فرآيند مادام‌العمر است. در اين ميان حمايت خانواده و دوستان بسيار مهم است. ممكن است بيشتر توانايي‌هاي خود را در چند هفته يا چند ماه اول بازيابيد اما مي‌توانيد پس از گذشت چند سال باز هم بهبودي بيشتري كسب كنيد. فقط ممكن است اين اتفاق به آرامي رخ دهد و نياز به زمان زياد و تلاش مداوم داشته باشد. بنابراين نااميد نشويد و به تلاش خود ادامه دهيد.
احساس ناراحتي و نااميدي پس از سكته مغزي شايع است، هر چند مقابله با احساسات، سخت به نظر مي‌رسد. با تيم توانبخشي خود در مورد احساساتتان صحبت كنيد و اگر نياز داريد براي افسردگي خود درمان لازم را دريافت كنيد. سعي كنيد با كساني كه قبلا دچار سكته مغزي شده‌اند صحبت كنيد و از طرز برخورد آنها با مشكلات، تجربه كسب كنيد. بايد بدانيد كه سكته مغزي شما روي اطرافيانتان هم اثر مي‌گذارد. آنها هم به اندازه شما نگران هستند. بنابراين به آنها اجازه دهيد تا به شما كمك و در برنامه بازتواني شما شركت كنند.

فيزيوتراپي راه درمان سکته مغزی

 سكته مغزي مي‌تواند باعث ضعف يا فلج نيمي از بدن و مشكلات تعادل شود. فيزيوتراپي كمك مي‌كند كه تا حد ممكن كنترل ماهيچه‌ها و حركت فرد به حالت عادي بازگردد.
فيزيوتراپي خيلي زود به دنبال سكته مغزي در منزل يا بيمارستان آغاز مي‌شود. اگر فرد توانايي جابه‌جايي نداشته باشد، فيزيوتراپ از وضعيت مناسب آنها در تخت اطمينان حاصل مي‌كند و وضعيت آنها را به طور منظم تغيير مي‌دهد تا از خشك شدن ماهيچه‌ها و مفاصل جلوگيري كند. اگر فردي كه دچار سكته مغزي شده است نمي‌تواند روي تخت يا صندلي بنشيند فيزيوتراپ به او كمك مي‌كند تا تعادل خود را حفظ كند. پس از اين مرحله شخص مي‌تواند با كمك بايستد و به آرامي راه برود.
درمان اندام‌هاي ضعيف يا فلج با حركات كوچك و ساده آغاز مي‌شود. با پيشرفت شخص و قوي‌تر شدن او حركات پيچيده‌تر، آزمايش مي‌شوند و او تشويق مي‌شود تا هر دو سمت بدنش را به كار بگيرد. اين كار از استفاده بيش از اندازه از سمت سالم جلوگيري مي‌كند.
درمان گرفتگي عضلات اين بيماران تلفيق انجام حركات نرمشي و مصرف داروهاي ضداسپاسم مي‌باشد. در صورتي كه گرفتگي عضلات رفع نشود انتخاب آخر جراحي خواهد بود كه روي مغز يا روي عضلات و مفاصل صورت مي‌گيرد. جراحي موجب از بين رفتن درد و بازيابي برخي از حركات مي‌شود.
به ياد داشته باشيد كه درد خود را به پزشك اطلاع دهيد تا براي برطرف كردن آن راهي پيدا كند. البته روش‌هايي وجود دارند كه با امتحان كردن آنها مي‌توانيد درد خود را كاهش دهيد. مثلا استفاده از كيسه آب گرم و نرمش‌هاي سبك موجب كاهش درد مي‌شوند. اندام‌هاي ضعيف يا فلج را با قرار دادن در وضعيت مناسب يا با استفاده از آتل‌هاي مخصوص مي‌توان در مقابل درد محفاظت كرد. درد شانه كه به علت تحمل وزن ناشي از دست فلج به وجود مي‌آيد را مي‌توان با قرار دادن دست روي يك بالش يا بالا نگه داشتن آن كنترل كرد.

چرا فیزیوتراپی بعد از سکته مغزی ضرورت دارد؟

- انعطاف پذیری سیستم عصبی بعداز سکته هدایت شده و کنترل شده نیست.فیزیوتراپیست خاصیت انعطاف پذیری(نروپلاستیسیتی) سیستم عصبی بعد از آسیب را در جهت صحیح هدایت می کند

-در زمان های اولیه آسیب(به ویژه شش ماه اول), نروپلاستیسیتی بیشتر است.

-فیزیوتراپیست باعث بهبود انعطاف پذیری در مفاصل(جهت جلوگیری از کوتاهی های عضلانی و خشکی مفاصل به علت بی حرکتی) براساس اصول علمی می گردد.

-درمان فیزیوتراپی براساس ارزیابی های اولیه و مجدد بیماران صورت می گیرد.ازنظر یک فیزیوتراپیست هر بیمار سکته مغزی منحصر به فرد بوده و به درمان خاص خود نیاز دارد

-فیزیوتراپیست به دلیل آگاهی از آناتومی عضلات اندام های فوقانی,تحتانی و تنه نقش مهمی در تنظیم یک برنامه درمانی موثر دارد

-ارزیابی قدرت عضلات اندام ها به صورت فعال,به فیزیوتراپیست این امکان را می دهد که با توجه به وضعیت بیمار,او را از یک سطح پایین تر به یک سطح بالاتر ارتقائ دهد

-فیزیوتراپیست به دلیل آشنایی با علم نوروآناتومی,نوروفیزیولوژی و علوم اعصاب, با دیدگاه علم کنترل حرکتی(Motor Control)به بیمار می نگرد.علم کنترل حرکتی علاوه بر سیستم عضلانی,اهمیت ویژه ای برای سیستم عصبی درنظر می گیرد

-فیزیوتراپیست موفق,برنامه اصلی خود را با توجه به وضعیت بیمار بر آموزش های حرکتی و تمرینات متمرکز می کند.سطح تمرینات با پیشرفت بیمار گسترده تر می شود

-فیزیوتراپیست با شناختی که از کل مفاصل بدن و نوروفیزیولوژی دارد,وضعیت های صحیح ایستادن و راه رفتن را به بیمار و همراهان او آموزش می دهد.چراکه آموزش های غلط منجر به الگوهای حرکتی ناصحیح می گردد و درنهایت باعث اختلال در میزان بهبودی و کیفیت آن می شود

-فیزیوتراپیست ها با تجربه ای که در درمان بیماران سکته مغزی دارند,نحوه انجام تمرینات عملکردی را با توجه به شرایط بیمار به او آموزش می دهند.تمرینات عملکردی باعث به کارگیری مفاصل بیشتری در یک عمل خاص می گردد و به تدریج با پیشرفت بیمار,سرعت تمرین و سطح آن افزایش می یابد

-با توجه به اینکه در بسیاری از موارد ترمیم و بازسازی مغزی بعد از تروما و آسیب عروقی,از یک الگوی هدف مند پیروی نمی کند و گاها با ایجاد پدیده ای بنام اسپاستیسیتی(Spasticity) الگوهای غلطی را در اندام ها ایجاد می کند,فیزیوتراپیست با آگاهی از این مسئله از همان ابتدای درمان تا حد زیادی این حالت نامناسب را کنترل می کند

-تنظیم یک برنامه منظم جهت افزایش هماهنگی (Coordination) و تعادل (Balance) میان گروه های عضلانی در وضعیت های مختلف که با توجه به شرایط و پیشرفت بیمار تغییر می یابد

-تاکید بر ایجاد حرکات ارادی و افزایش سرعت عمل همراه با حداکثر دقت

-گسترش حرکات ارادی ازطریق تحریکات کلامی-بینایی و تفسیر حرکت قبل از انجام آن

-ایجاد انگیزه لازم و افزایش اعتماد به نفس ازطریق تشویق با تحریک سیستم های هیجانی مغز

عوامل موثر بر میزان کیفیت درمان فیزیوتراپی بیماران سکته مغزی:

-تاکید بر انجام تمرین (Exercise)طبق نظر فیزیوتراپیست

-آموزش صحیح تمرینات به بیمار و همراهان او طبق نظر فیزیوتراپیست

-درمان های دارویی طبق نظر متخصص مربوطه

-میزان همکاری بیمار

-تکرار تمرینات در منزل توسط بیمار و با همکاری خانواده فرد

-انگیزه و اراده بیمار

-سطح آسیب و میزان توانایی مغز جهت بازسازی مجدد

-سن و وزن بیمار

-وجود یا عدم اختلالات عضلانی -اسکلتی و بیماری های مفصلی

-وجود یا عدم بیماری قلبی-عروقی,بیماری تنفسی و بیماری های دیگر

-زمان کافی و طولانی فیزیوتراپی

-روحیه فرد و تلاش برای بهتر شدن

-میزان امید به زندگی

منبع:-فیزیوتراپی

درد آرنج بیماری شایعی است که باعث درد و ناتوانی در افراد زیادی می شود. این بیماری بعلت فراوانی در وزرزشکاران تنیس باز بنام آرنج تنیس بازان معروف شده اما در تمام افراد بخصوص افرادی که بر روی آرنج فشار وارد می سازند دیده می شود.

علت آرنج تنیس بازان

افرادی که با دست کار می کنند و حرکاتشان تکراری است دچار این حالت می شوند مثلا در افرادی که شستشو بخصوص چلاندن و پیچاندن را انجام می دهند زیاد دیده می شود. بلند کردن اجسام به شکل ناصحیح موقع خرید نیز یکی دیگر از علل این حالت است. برخی افراد دچار وسواس می باشند و کارهای تکراری شست و شو را انجام می دهند. این افراد نیز مستعد بیماریهای مختلف از جمله آرنج تنیس بازان می باشند.

بیماری های که ممکن است اشتباه شوند

علل مختلفی باعث درد آرنج می شوند. یکی از شایعترین علل آن که بطور شایعی توسط پزشکان به آن دقت نمی شود درگیری عصب گردنی است که در آرنج حس می شود. گاهی درد تیر کشنده نبوده و مشکل گردن خود را در آرنج نشان می دهد.

متحصصین طب فیزیکی بیشتر با این یافته آنا می باشندو بیماران مدتها حتی برای چند سال با تزریق و فیزیوتراپی آرنج و حتی گچ گرفتن آرنج و یا جراحی هنوز درد آرنج دارند ولی درمان مشکل در گردن با عث درمان سریع درد آرنج می شود. علت آن لزوما دیسک گردن نیست بلکه درگیری مفاصل گردن می تواند خود را به این حالت نشان دهد.

یکی از علل درد ارنج که کمتر شناخته شده اما در اکثر کتابها موجود است درگیری عصب رادیال در پشت ساعد است. نوار عصب و عضله می تواند به افتراق این حالت کمک کند.

تشخیص

تشخیص این بیماری بر اساس معاینه است در صورت شک به علل دیگر تسهای تشخیصی مثل عکس ساده و نوار عصب درخواست می شود.

درمان بیماری آرنج تنیس بازان

درمان این بیماری اکثرا با درمانهای طب فیزیکی انجام می شود و شامل موارد زیر است:

1. ابتدا سعی می کنیم فشار کار را کم کنیم و نحوه گرفتن و بلند کردن اشیا را به بیمار پاموزش دهیم.

2. ماساژ می تواند به درمان بیماری کمک نمایید

3. بعد از کم شدن علایم بیمار بتدریج ورزشهایی برای تقویت تاندون و عضله باید شروع شود. این ورزشها جلوی عود بیماری را می گیرند.

4. تزریق پی ار پی در موارد مزمن کمک کننده است

5. تزریق کورتون می تواند باعث کاهش درد شود اما باید همراه با ورزشهای مناسب باشد

6. بستن بریس یا همان آرنج بند مخصوص: بریس آرنج تنیس بازان حدود 7-6 سانتیمتر پهنا دارد و باید آنرا طوری بست بلکه حدود دوونیم سانتیمتر زیر محل درد آن بسته شود. بیس باید محکم بسته شود اما نه آنقدر محکم که باعث درد و تورم درد دست شود

۶. استفاده از شاک ویو تراپی در موارد مزمن موثر است

۷. گاهی از چسب درمانی برای درمان آرنج تنیس بازان استفاده می شود.

۸. استفاده از لیزر در موارد حاد و درد شدید باعث کاهش درد می شود

۹. فیزیوتراپی

۱۰. دارو: دارو های ضد التهاب در موارد حاد و تزریق بوتاکس در موارد مزمن کمک کننده است.

منبع:وبلاگ دکتر غلامرضا رئیسی

در موارد زیر  پارگی رباط صلیبی فدامی را جراحی می کنیم

1. اگر بیمار به اقدامات درمانی غیر جراحی طب فیزیکی و فیزیوتراپی ، تمرین درمانی پاسخ مناسبی ندهد. و مکررا دچار درد، قفل شدن و خالی شدن زانو باشد

2.       بیمار جوان که در مسابقات شرکت می کند و مایل به برگشتن به مسابقات قهرمانی است و دایم در معرض پیچش زانو است مثل اسکی یا اگر بیمار بخواهد شدت تمرینات خود را بدون استفاده از بریس افزایش دهد.

3.       اگر بیمار جوانی درگیری همزمان منیسک زانو داشته بادشد. چون برای ترمیم مینیسک باید حتما زانو پایداری خوبی داشته باشد وگرنه ترمیم مینیسک بخوبی جواب نمی دهد در این حالت باید رباط صلیبی نیز ترمیم شود.

اگر کمردرد مزمن، کلافه ‌تان کرده؛ حداقلش این است که می ‌توانید دل ‌تان را به این نکته خوش

کنید که شما تنها نیستید! طبق آمارهای موجود، از هر 10 آمریکایی بالغ، 8 نفر در طول عمر خودش


کمردرد شدیدی را تجربه کرده و پس از سرماخوردگی، کمردرد اولین علت مرخصی ‌های استعلاجی در این کشور است و...
در یک برآورد سرانگشتی، کمردرد برای اقتصاد آمریکا سالانه 90 میلیارد دلار آب می‌ خورد. آمار و ارقام بالا را با در نظر گرفتن نسبت جمعیتی آمریکا و سایر کشورهای جهان، می‌ توان کم و بیش به کشورهای دیگر نیز تعمیم داد.

پزشکان، فیزیوتراپیست‌ ها و مهندسان پزشکی هر کدام شیوه های تازه ‌ای را برای تسکین و درمان این درد ناخوشایند می ‌آزمایند. ستون فقرات انسان، سیستم پیچیده ‌ای است که محافظت از نخاع را بر عهده دارد. این سیستم در اصل از مهره‌ ها و غضروف ‌هایی تشکیل شده که عضله ‌ها و رباط‌ های بسیار محکمی آن ها را پابرجا نگه می ‌دارند. اما مهره ‌های بخش کمری ستون‌ فقرات وظیفه دیگری هم دارند و آن تحمل وزن بدن است. درواقع 5 مهره در این ناحیه وجود دارند که دیسک بین آن ها شبیه بالشتک عمل می‌ کند و همه ضربه‌ های ناگهانی وارد به کمر را خنثی می ‌‌کند. اما با بالا رفتن سن، کم‌ کم عضله‌ ها تحلیل می ‌روند، استحکام استخوان ‌ها کم می‌ شود و دیسک ‌های بین ‌مهره ‌ای هم خاصیت ارتجاعی خود را از دست می ‌دهند. در نتیجه ستون فقرات کمری دیگر خاصیت انعطاف ‌پذیری و تحمل این ضربه ‌ها را ندارد. متاسفانه اکثر بیماران پس از درمان هم کاملا بهبود پیدا نمی‌ کنند یا حتی عوارض درمانی مشکل‌ های جدیدی را برای آن ها به وجود می ‌آورد. اما از سویی دیگر پزشکان و محققان هم دست از تلاش برنمی ‌دارند. در سال‌ های اخیر چند روش جدید برای درمان کمردرد معرفی شده که بعضی از آن ها واقعا موثر به نظر می‌ رسند.


1- محرک‌ های الکتریکی؛ معجزه هایی کوچک
باربارا سوئینی، یک خانم 63 ساله آمریکایی است که تقریبا از 20 سال پیش با کمردرد دست و پنجه نرم ‌کرده است. او روش‌ های درمانی مثل خوردن مُسکن، فیزیوتراپی، تزریق داخل نخاع و حتی استفاده از مخدری به نام متادون را تجربه کرده بود اما هیچ ‌وقت کمردرد او بهبود پیدا نکرد. در نهایت چون کانال نخاعی خانم سوئینی بیش از حد تنگ شده بود و به نخاع او فشار می‌ آورد، راهی جز عمل جراحی باقی نماند. در این عمل، جراحان دو مهره کمری را به هم متصل کردند تا فشار از روی اعصاب نخاعی برداشته شود. اما پس از آن، این خانم حتی برای سرپا ایستادن هم مجبور بود از عصا استفاده کند. در سال 2006 میلادی خبری مبنی بر تولید گسترده "دستگاه ضربان ‌ساز ضد درد" منتشر شد. این دستگاه که حجمی به اندازه یک ساعت جیبی اشغال می ‌کند پیام‌ های الکتریکی به نخاع می‌ فرستد و مانع ارسال پیغام درد به سمت مغز می ‌شود. باربارا سوئینی با شنیدن این خبر تصمیم گرفت این روش درمانی را هم امتحان کند. دکتر زاخاری لوین طی یک عمل ساده اما ظریف، ضربان ‌ساز را در بدن بارابارا جاسازی و سپس رابطی بین ضربان ‌ساز و نخاع تنظیم کرد. در نهایت با چند بخیه کوچک عمل جراحی تمام شد و باربارا همان روز به خانه برگشت اما این بار بدون عصا. در حال حاضر او هیچ دردی ندارد و برخلاف 20 سال گذشته از زندگی لذت می ‌برد.



2- کمربند مادون ‌قرمز
سال 1800 میلادی اشعه مادون‌ قرمز کشف شد. تا به امروز موارد استفاده گوناگونی از این اشعه شناخته شده که معروف ‌ترین آن ها گرم کردن غذا به کمک این اشعه است. اما اخیرا مخترعی کانادایی برای درمان کمردرد، کمربندی ساخته که اشعه مادون ‌قرمز ساطع می‌ کند. تحت تاثیر این اشعه، خون ‌رسانی در ناحیه کمر بهتر و در

نتیجه احساس درد هم کمتر می‌ شود. حتی در سال 2006 محققان کانادایی پس از انجام مطالعه‌ ای اعلام کردند که این کمربند قادر است علایم دردناک نیمی از بیماران را کاملا از بین ببرد. لارنس گوردون، مخترع این کمربند در واقع یک پرورش ‌دهنده اسب بود. پس از این که حین اسب‌ سواری کمرش آسیب دید به فکر ساختن چنین وسیله ‌ای افتاد. به عقیده گوردون بهترین زمان بستن کمربند شب‌ ها حین خواب است اما در طول روز هم می ‌توان از آن استفاده کرد. البته این دستگاه هنوز از طرف پزشکان مورد تایید قرار نگرفته و عوارضی هم از آن گزارش شده است. مثلا در برخی افراد پوست ناحیه زیر کمربند قهوه‌ ای رنگ شده که این مساله استفاده از دستگاه را مورد تردید قرار می ‌دهد. در ضمن قیمت فعلی این کمربند 2335 دلار است بنابراین خرید آن برای هر کسی ممکن نیست.


3- ساختن دوباره دیسک با سلول بنیادی
اکثر روش‌ های درمانی فقط علایم را از بین می ‌برند ولی علت اصلی ایجاد کمردرد همچنان به قوت خود باقی می‌ ماند. اما در دانشگاه منچستر انگلستان دکتر استفان ریچاردسون روش جدیدی برای درمان قطعی کمردرد ابداع کرده است. او در ابتدا سلول ‌هایی را از مغز استخوان بیماران به عنوان سلول بنیادی می‌ گیرد و پس از پرورش این سلول ‌ها در محیط آزمایشگاه آن ها را در ژلی از کلاژن ‌های انسانی مخلوط می ‌کند. درنهایت این مخلوط را از طریق برش جراحی کوچکی بین مهره‌ ها قرار می ‌دهند تا سلو‌ل ‌های بنیادی، خودشان دیسک بین ‌مهره ‌ای جدیدی بسازند. دکتر ریچاردسون می ‌گوید: "این روش کاملا بی‌ خطر و بدون عوارض جانبی است، چون سلول از بدن خود بیماران گرفته می ‌شود. در ضمن برش جراحی این قدر کوچک است که بیماران می‌ توانند همان روز به خانه برگردند."
تحقیق‌ های کلینیکی روی این روش درمانی تا 2 سال آینده ادامه خواهد داشت. اما دکتر ریچاردسون معتقد است 5 سال دیگر روش ساخت دیسک با سلول‌ بنیادی وارد همه مراکز درمانی آمریکا خواهد شد و کابوس غضروف‌ های آسیب ‌دیده و کمردرد برای همیشه از بین خواهد رفت.


4- ثابت کردن مهره‌ ها با پیچ‌ های پلاستیکی قابل ارتجاع
هر ساله حدود 200 هزار آمریکایی به دلیل از بین رفتن دیسک‌ های بین‌ مهره ‌ای مجبور به انجام عمل جراحی روی کمر می ‌شوند. در این جراحی در واقع 2 مهره مجاور توسط پیچ‌ هایی فلزی به هم متصل می ‌شوند تا جابه ‌جایی آن ها روی نخاع فشار نیاورد. البته این عمل عارضه ‌ای دایمی همراه دارد. در واقع پس از این جراحی بیمار دچار محدودیت ‌هایی در حرکت می ‌شود. چون محدوده حرکات کمر نسبت به قبل کاهش می ‌یابد. اما اخیرا تکنیکی به نام دینزی وارد عرصه جراحی کمر شده که با وجود متصل کردن دو مهره، دامنه حرکات طبیعی کمر را از بین نمی‌ برد. در این تکنیک برای ثابت کردن مهره‌ ها از مواد پلاستیکی و قابل انعطاف به جای پیچ فلزی استفاده می ‌شود. این مواد به شکل لوله‌ هایی در هر دو طرف مهره‌ ها قرار می ‌گیرند و با وجود نگه داشتن مهره ها در کنار هم قدرت تحرک کمر را از بین نمی ‌برند. این تکنیک در آمریکا در سال 2004 میلادی به تصویب رسید اما سال ‌هاست که در اروپا این روش به جای اتصال مهره ‌ها توسط پیچ فلزی استفاده می ‌شود.


5- تشک‌ های جدید
مطالعه ‌ای در سال 2006 میلادی نشان داد که تشک‌ های کهنه یک علت عمده برای شروع کمردرد محسوب می ‌شود. این مطالعه توسط محققی به نام دکتر جاکوبسون روی 59 زن و مرد آمریکایی انجام شد. در پایان همه این 59 نفر که مبتلا به کمردرد بودند فقط چهار هفته پس از تعویض تشکی که روی آن می ‌خوابیدند، بهبود پیدا کردند. جالب اینجا است که هیچ دارو یا روش خاصی هم به‌عنوان درمان جانبی در اختیار آن ها قرار نگرفت. البته تشک طبی، تکنولوژی جدیدی محسوب نمی ‌شود اما آگاهی از این که استفاده از تشک‌ های کهنه چقدر به ضرر بدن تمام می ‌‌شود، نکته قابل ‌تاملی است.

منبع:بیماریهای ناعلاج

»  فیزیوتراپی در اطفال
قریب به ۱۰% از کودکانی که به دنیا می آیند دچار نوعی از معلولیت می باشند که با فیزیوتراپی به موقع می توان در معلولیت موجود اقدامات موثری را انجام داد و از جمله این معلولیتها عبارتند از : فلج مغزی ، فلج اطفال ، فلج زایمانی (ارب پالزی) ، تور تیکولی (کودکانی که با گردن کج به دنیا می آیند) ، اختلال در مچ پا (مثل کف پای صاف ، و پا چنبری و غیره).

»  فیزیوتراپی در بیماران بستری در بخشهای بیمارستان
با توجه به اینکه وقتی بیماران عزیز در بیمارستان بستری می شوند از هر گونه حرکت عاجزند که به دنبال آن خشکی مفاصل و ضعف عضلات و نیز تجمع ترشحات درریه آنها و نیز بیماریهای زخم بستر آنها را تهدید می کند و برای پیشگیری از بوجود آوردن این مشکلات لازم است بعد از تجویز پزشک هر روز حداقل یک نوبت فیزیوتراپیست با انجام حرکات فعال و غیرفعال و نیز تمرینات تنفسی و همچنین با ارائه راهنمایی های لازم از به وجود آوردن گرفتاری بیشتر پیشگیری می کند و زمینه لازم برای توانبخشی بیمار را فراهم می کند.

»  فیزیوتراپی در سالمندان
با توجه به اینکه سالمندان عزیز با بالا رفتن سن و کاهش فعالیت روزانه دچار ضعف و ناتوانی می شوند لازم است زیر نظر فیزیوتراپیست ماهر به حرکت ورزشی ادامه داده و از بروز مشکلات پیشگیری نمایند. در پایان اشاره به این نکته ضروری است که یکی از دلایل ثمر بخش بودن درمان بیماران در کشور های پیشرفته وجود ارتباط تنگاتنگ بین پزشک معالج از قبیل : جراح ارتوپد ، جراح اعصاب ، داخل اعصاب ، متخصص روماتولوژی ، متخصص قلب و عروق و متخصص ریه و جراح و … با سایر کادر درمان همچون تیم توانبخشی (فیزیوتراپیست) می باشد بنابرین اگر روزی بتوانیم بین پزشک معالج و فیزیوتراپیست ارتباط تنگاتنگ درمانی را بیش از پیش تقویت کنیم فیزیوتراپی می تواند گام بلندی را در درمان فیزیکی بیماران سکته مغزی ، فلج اندام ها ، آرتروز زانو ، ضایعات مفاصل و ستون فقرات و عوارض شکستگی ، ضایعات نخاعی ، بیماران قلبی و عروقی و ریوی و … بردارد.

منبع: فیزیوتراپی

کمر‌درد ویژگی‌هایی دارد که به‌واسطه این ویژگی‌ها خیلی مورد توجه قرار می‌گیرد و لازم است که حتماً درمان شود؛ ازجمله اینکه شایع‌ترین بیماری بعد از سرماخوردگی، کمردرد است. دکتر وحید صمدی، متخصص فیزیوتراپی در این زمینه می‌گوید: کمردرد ازجمله دردهایی است که احتمال مزمن‌شدن آن در بیمار مبتلا وجود دارد و حتی پس از درمان ممکن است که مجدداً عود کند. کمردرد همچنین می‌تواند هزینه‌های زیادی را به بیمار، خانواده او و جامعه تحمیل کند. بیماران بعضاً هزینه‌های زیادی را صرف درمان کمردردشان می‌کنند و گاه دچار ناتوانی، ازکارافتادگی و ازدست‌دادن شغل می‌شوند که چون خیلی از مبتلایان جزو افراد فعال جامعه و کارگران بخش صنعت هستند، این ازکارافتادگی‌ها بار مالی و هزینه‌های اقتصادی زیادی را به جامعه تحمیل می‌کنند.

وی در مورد علل ایجاد کمردرد می‌گوید: کمردرد علت‌های مختلفی می‌تواند داشته باشد ولی به‌طور کلی آن را به دو نوع مکانیکال و غیرمکانیکال تقسیم‌بندی می‌کنند. کمردرد مکانیکال، کمردردی است که بر اثر آسیب‌هایی در مهره‌ها، مفاصل فاست، دیسک، رباط‌ها و عضلات به‌وجود می‌آید. حدود 95درصد کمردردها از نوع کمردرد مکانیکال هستند. کمردرد غیرمکانیکال، کمردردی است که بر اثر عواملی مثل بیماری‌های رماتیسمی و التهابی، عفونت‌ها و تومور، ایجاد و تنها پنج درصد کمردردها را شامل می‌شود که البته درمان‌های تخصصی خودش را دارد. بحث ما در مورد کمردردهای مکانیکال است که تعداد زیادی از بیماران هم مبتلا به این نوع هستند.

به گفته وی خیلی از کمردردها هستند که به دلیل آسیب دیسک ایجاد نمی‌شوند بلکه علت آنها آسیب و درگیری قسمت‌های دیگر ستون فقرات مثل مفاصل فاست، رباط‌ها و عضلات است. حتی در بعضی از بیمارانی که در MRI آنها برآمدگی یا بیرون‌زدگی دیسک کمر مشاهده می‌شود، در معاینه‌های بعدی علائم فشار روی اعصاب نخاعی را نمی‌بینیم و اصلاً علت کمردرد آنها آسیب دیسک نیست. این متخصص فیزیوتراپی در مورد بیماری‌ها و مشکلات مختلفی که می‌توانند کمردرد را ایجاد کنند می‌گوید:

یکی از شایع‌ترین علت‌های ایجاد کمردرد، کشیدگی‌ها یا استرین‌های عضلانی است. بر اثر انجام فعالیت سنگین یا حرکات ناگهانی و شدید، عضلات تنه می‌توانند دچار کشیدگی یا پارگی شوند. عامل شایع دیگر، ایجاد نقاط دردناک به اسم نقاط ماشه‌ای در عضلات تنه است. علت دیگر می‌تواند کشیدگی رباط‌های ستون فقرات باشد. مفاصل فاست ستون فقرات می‌توانند دچار درگیری یا اختلال شوند. بارها اتفاق می‌افتد که فردی به جلو خم می‌شود و در بازگشت، دچار کمردرد ناگهانی می‌شود که احتمال درگیری فاست مطرح است. وی همچنین از آسیب‌های دیسک (به‌صورت فتق و بیرون‌زدگی)، آرتروز مهره‌های کمری و سرخوردگی مهره که به‌خصوص در مهره پنج کمری اتفاق می‌افتد به‌عنوان دلایل دیگر ایجاد کمردرد در افراد نام می‌برد.

وی در مورد تنگی کانال نخاعی می‌گوید: در سنین بالا بر اثر ازبین‌رفتن مفاصل فاست و دیسک‌ها، سوراخ بین‌مهره‌ای یا کانال نخاعی ممکن است تنگ شود و به نخاع یا اعصاب نخاعی فشار وارد شود که به آن تنگی کانال نخاع می‌گویند. دکتر صمدی، در مورد راه‌های درمان کمردرد نیز می‌گوید: در بیشتر مواقع، کمردرد به‌راحتی و بدون نیاز به مداخلات جراحی درمان می‌شود؛ یعنی با درمان‌های طبی و فیزیوتراپی و اصطلاحاً درمان‌های نگهدارنده، قابل درمان است اما در تخصص ما یعنی رشته فیزیوتراپی، ما ابتدا بیمار را به‌طور کامل و دقیق ارزیابی و معاینه می‌کنیم تا منشأ و علت درد را مشخص کنیم؛

یعنی ما با مشاهده وضعیت ستون فقرات، توجه به انحرافات احتمالی آن، لمس و انجام تست‌های اختصاصی به یک تشخیص درست می‌رسیم و بعد از تشخیص، یک پروتکل درمانی مناسب را طرح‌ریزی می‌کنیم. از نظر وی به‌طور کلی درمان‌های فیزیوتراپی به سه دسته تقسیم‌بندی می‌شوند: اولین دسته، استفاده از روش‌ها و تجهیزات الکتروتراپی است؛ دسته دوم درمان‌های فیزیوتراپی و درمان‌های دستی هستند؛ دسته سوم درمان‌های فیزیوتراپی و استفاده از تمرین‌درمانی یا تجویز ورزش‌های مناسب است.

منبع:همشهری آنلاین

آیا تاکنون حملاتی از درد بی اندازه تیز و خنجری را تجربه کرده اید؟ یا اینکه تاکنون مبتلا به درد سوزشی و بی امان شده اید؟ اینها نمونه هایی از دردهای عصبی هستند که اغلب افراد با آن مواجه شده اند.

دردهای عصبی، دردهای تیزی هستند که در مسیر یکی از عصب های شما ایجاد می شوند. علت آنها ممکن است آسیب یا تحریک عصی باشد اما در بسیاری از موارد علت آنها نامعلوم است. درد ممکن است دارای زمینه ای از احساس سوزش باشد که دردی بی امان با آن همراهی می کند. این درد به صورت حملات چند لحظه ای یا چند دقیقه ای ظاهر می شود و ممکن است چند روز یا چند هفته تکرار شود. در خلال یک مرحله حاد از این اختلال، ممکن است نسبت به هر نوع تماس یا درد نسبتاً ملایم، واکنش و حساسیت افراطی از خود نشان دهید.ممکن است حتی حواسی که در حالت معمول دردناک نیستند در شما ایجاد درد کنند.

برخی از دردهای عصبی ممکن است توسط ویروس عامل بیماری زونا، یا عفونت تبخال ایجاد شوند. دردعصبی زونا می تواند فرد را از کار و زندگی بیندازد. این بیماری به طور معمول باعث درد سوزشی ثابتی می شود که شدیدتر و واضح تر از دردهای ناشی از فرو رفتن اشیای نوک تیز در بدن است. تماس یا حرکت ناحیه درگیر، حتی حرکتی مثل عطسه کردن می تواند به حمله جدید ازدرد منجر گردد.

دردعصبی ممکن است تا هفته ها، ماه ها یا گاهی سال ها بعد از برطرف شدن تمامی علایم و نشانه های ویروس ادامه یابد. مشخصه درد عصب سه قلو شایع ترین نوع درد عصبی، درد شدید، تیز و شبیه برق گرفتگی در یک طرف صورت است که اغلب با صحبت کردن، جویدن یا مسواک زدن دندان ها تحریک می شود.

نوعی درد عصبی موسوم به درد عصب زبانی، حلقی هم وجود دارد که مشخصه آن حملات راجعه ای از درد شدید درناحیه پشت حلق، لوزه ها، گوش میانی و قاعده زبان است. این حملات ممکن است با حرکاتی مثل حرف زدن یا بلع غذا تشدید شوند. درد عصب زبانی، حلقی در مواردی فوق العاده زجر آور است. درد عصب پس سری باعث درد در ناحیه پشت سر می شود که معمولاً پشت گوش ها به داخل پوست سر تیر می کشد. درد عصب بین دنده ای هم در لابه لای دنده ها حس می شود.

دردهای عصبی معمولاً پس از ۴۰ سالگی آغاز و اغلب در سالمندان روی می دهد. تشخیص دردهای عصبی به طور کلی مبتنی بر علایم و نشانه های شما و رد کردن سایر اختلالاتی که ممکن است علایم و نشانه های مشابهی ایجاد کنند ، می باشد.

دردهای عصبی چه قدر جدی هستند؟
اگر چه ممکن است درد، شما را از کار و زندگی عاجز کند اما هیچ خطری جان شما را تهدید نمی کند. حملات درد در فواصل متغیری روی می دهند اما هر چه مسن تر می شوید فاصله بین حملات هم کوتاه تر می گردد.
برای درمان دردهای عصبی، خط اول درمان معمولاً مشتمل بر داروهایی است که علایم و نشانه ها را تسکین می دهند. نوع دارویی که پزشک برای شما تجویز می کند بستگی به نوع درد عصبی و شدت علایم و نشانه های آن دارد. در صورت موثر نبودن داروها، اقدامات دیگری از جمله جراحی ممکن است در دستور کار قرار گیرد.
استفاده از داروهای ضد درد در رفع دردهای عصبی موثر است. به طور مثال استفاده از مسکن های بدون نسخه مانند استامینوفن و بروفن می تواند به رفع نشانه های خفیف بیماری کمک کنند. برای رفع دردهای شدیدتر پزشک خانواده تان ضد درد قوی تری تجویزخواهد کرد. فراموش نکنید در صورت مصرف طولانی مدت یا زیادتر از مقدار داروهای ضد دردقوی ممکن است دچار تهوع، درد یا خون ریزی معده و زخم های گورشی شوید بنابراین توجه کنید که مقادیر زیاد این ترکیبات می تواند مشکلاتی برایتان فراهم کند. داروهای ضد افسردگی نیز با دخالت در فرایندهای شیمیایی مغز که باعث احساس درد می شوند قادر به تسکین دردهای خفیف تا متوسط هستند. این داروها درد را از بین نمی برند ولی تحمل آن را آسان تر می سازند.دقت کنید که استفاده از داروهای ضد افسردگی نیزدارای برخی اثرات جانبی است. این عوارض شامل سرگیجه، خشکی دهان، تهوع، ضعف عضلانی، یبوست و افزایش وزن است. برای کمک به کاهش این نشانه ها، پزشک تان احتمالاً درمان را با مقادیر کم دارو آغاز می کند و به تدریج بر مقدار آن می افزاید.

بلوک عصب
اگر مصرف دارو نتواند کاهش درد عصبی را در پی داشته باشد پزشکان از بلوک عصب استفاده می کنند. در این حالت می توان مقداری از یک ماده بی حس کننده موضعی را به منظور بی حس کردن و رفع درد برای یک مدت محدود، در ناحیه مورد نظر تزریق کرد. یک رویکرد طولانی مدت می تواند مشتمل بر بلوک عصب درگیر، با مصرف داروهای خوراکی موسوم به «عصب کش» باشد.این داروها بافت عصبی را در منطقه درگیر تخریب کرده و به رفع درد کمک می کنند.

فیزیوتراپی
فیزیوتراپی می تواند با به کارگیری روش های حساسیت زدایی به تسکین درد کمک کند.تحریک جلدی عصب با استفاده از جریان برق از جمله اقداماتی است که گاهی در درمان درد عصبی زونا استفاده می شود. این روش که «تنس» نامیده می شود، مستلزم کارگذاشتن الکترودهایی در منطقه دردناک است. الکترودها به محرک قابل حمل کوچکی که همراه شماست وصل می شوند. این محرک تکانه های الکتریکی ظریف و بدون دردی ایجاد می کند که از طریق الکترودها به مسیر عصبی مجاور منتقل می شوند. برای کنترل درد، به راحتی می توانید دستگاه «تنس» را خاموش و روشن کنید. چگونگی بر طرف شدن درد توسط این تکانه ها به درستی مشخص نیست. یک نظریه آن است که تکانه های الکتریکی باعث تولید آندروفین یعنی مسکن های طبیعی بدن، می گردد.

منبع : پزشکان

فیزیوتراپی (Physiotherapy) عبارت است از درمان فیزیکی یا جسمی که توسط فیزیوتراپیست انجام می گیرد. فیزیوتراپیست ازطریق عوامل فیزیکی و مکانیکی، کاربرد تکنیک های خاص و تمرینات طبی با آگاهی از آناتومی عضلات و مفاصل، فیزیولوژی اعصاب، حرکت شناسی و الکتروتراپی به درمان بیماری ها و اختلالات عصبی-عضلانی-اسکلتی (نوروماسکولواسکلتال) می پردازد.

مهمترین عوامل فیزیکی و مکانیکی، تکنیک ها و روش ها در درمان توسط فیزیوتراپیست ها عبارتنداز:

# گرما

# سرما

# جریان های الکتریکی با فرکانس پایین (مانند تنس، فارادیک و اینترفرنشیال)

# عوامل الکترومغناطیسی (مانند مادون قرمز، ماورای بنفش، لیزر و دیاترمی)

# امواج ماورای صوتی

# ماساژ

# آب

# حرکات مفصلی

# کشش # تمرینات طبی

# تمرینات ویژه ورزشکاران حرفه ای     اهداف فیزیوتراپی با توجه به اینکه فیزیوتراپی در بسیاری از اختلالات و بیماری های دستگاه عصبی-عضلانی-اسکلتی (Neuromusculoskeletal system) کاربرد دارد، اهداف فیزیوتراپی با توجه به نوع بیماری یا اختلال زمینه ای متفاوت است. به طورکلی اهداف فیزیوتراپی ممکن است درارتباط با موارد زیر باشد:

# کاهش دردهای عضلانی و مفصلی

# کاهش اسپاسم عضلانی # کاهش التهاب و تورم

# تسریع در پروسه ترمیم بافتی

# بهبود دامنه حرکتی (ROM) مفاصل

# جلوگیری از ضعف و آتروفی عضلانی

# تقویت عضلات

# افزایش انعطاف پذیری

# بهبود کنترل حرکتی (Motor control) ازطریق افزایش تعادل، هماهنگی و آموزش برنامه هایی جهت ایجاد مهارت های حرکتی

# استقلال هرچه سریع تر بیمار جهت برگشت به فعالیت های روزمره

# پیشگیری از آسیب مجدد ازطریق آموزش به بیمار، خانواده و جامعه

# بهبود فعالیت دستگاه تنفسی

# افزایش کارایی دستگاه قلبی-عروقی

# حمایت های روحی، تقویت اراده و افزایش انگیزه بخش های فیزیوتراپی یک مرکز فیزیوتراپی می تواند شامل دو یا سه بخش زیر باشد:

# بخش الکتروتراپی

# بخش تمرین درمانی (مکانوتراپی)

# بخش آب درمانی (هیدروتراپی) کاربردهای فیزیوتراپی

# فیزیوتراپی در ارتوپدی

# فیزیوتراپی در بیماری ها و اختلالات دستگاه عصبی مرکزی (CNS)

# فیزیوتراپی در بیماری ها و اختلالات دستگاه عصبی محیطی (PNS)

# فیزیوتراپی در میوپاتی ها و گروه میاستنی

# فیزیوتراپی در بیماری های روماتیسمی

# فیزیوتراپی در بیماری های تنفسی

# فیزیوتراپی در بیماری های قلبی-عروقی

# فیزیوتراپی در سوختگی ها

# فیزیوتراپی در جراحی ها

# فیزیوتراپی در آسیب های ورزشی

# فیزیوتراپی در مشکلات زنان و زایمان

# فیزیوتراپی در اطفال و کودکان فیزیوتراپی در آسیب های ورزشی امروزه انجام فیزیوتراپی در ورزشکاران آسیب دیده (به ویژه ورزشکاران حرفه ای) از اهمیت خاصی برخوردار است.

بازگرداندن ایمن و هرچه سریع تر یک ورزشکار حرفه ای به مسابقات ورزشی معمولا توسط یک فیزیوتراپیست قابل و مجرب امکان پذیر است. آشنایی فیزیوتراپیست از علم کنترل حرکت (Motor control) به وی این امکان را می دهد که در بازگرداندن یک ورزشکار حرفه ای به سطح مطلوب، مسئله پیشگیری از آسیب های مجدد را نیز درنظر داشته باشد. زیرا بدون درنظرگرفتن تمریناتی جهت بهبود هماهنگی عصبی-عضلانی-اسکلتی (Neuromusculoskeletal coordination) پروسه درمان کارا و موثر نخواهد بود.

   منبع:فیزیوتراپی برزکار

التهاب تاندون عضلات خارج ساعد که ازبالای آرنج شروع می شود را ضایعه تنیس آلبو می گویند. 

تنیس البو بیماری است که معمولا خانم ها بیشتر از آقایان مبتلا به آن می شوند این بیماری در اثر کار زیاد -حمل بار به وجود می آید وابتدا دردی مبهم در دست ایجاد می گردد وسپس این درد در قسمت آرنج وارجاعی به پایین دست کشیده می شود.معمولا بیماران جهت رهایی از درد تن به تزریق آمپول کورتون می دهند غافل از آن که این کار فقط برای مدت زمان کوتاهی تسکین دهنده ی درد است .حال آنکه بیمار اگر به محض بروز

وعلائم درد شروع به انجام فیزیوتراپی بکند مسلما نتیجه ی  بهتری خواهد گرفت وجلوی پیشرفت بیماری گرفته می شود. به نوشته مجله بریتیش مدیکال در پژوهشی که محققین استرالیائی انجام دادند تاثیر درمانهای فیزیوتراپی و تزریق کورتیکو استروئید در تنیس البو با گروه شاهد که هیچ درمانی نمی گرفتند مقایسه شد .

در این پژوهش فیزیوتراپی بصورت 8 جلسه 30 دقیقه ای در شش هفته انجام شد و بیماران آموزش های لازم جهت انجام حرکات ورزشی هم دریافت کردند . تمرینات ورزشی شامل حرکات منیپولیشن و حرکات تقویتی با باند کشی ( تراباند ) هم می شد .تزریق کورتیکو استروئید نیز در موضع انجام و به بیماران توصیه می شد بتدریج به فعالیت روزانه برگردند . گروه شاهد هیچ درمانی دریافت نمی کردند .

 بیماران برای شش هفته و سپس هفته 52 ارزیابی شدند .

 نتایج تحقیق نشان داد اگرچه درمان بیماران مبتلا به تنیس البو با تزریق موضعی کورتون در کوتاه مدت تاثیر بهتری نسبت به فیزیوتراپی دارد ( 78 % بهبودی ) اما در بلند مدت تاثیر فیزیوتراپی بهتر می باشد . همپنین این پژوهشگران دریافتند گروه  شاهد که وسیله محافظتی مناسبی دریافت کرده بودند  نیز در طول یک سال بهبودی نسبی کسب کرده بودند .

منبع:فیزیوتراپی

علائم باليني:ممكن است آرتروز ، در حالي كه در راديوگرافي كاملا پيشرفته نشان مي دهد ، هيچگونه علامت باليني ايجاد نكند و بالعكس در مراحل اوليه كه راديوگرافي منفي است ، علامت دار باشد . واكنش التهابي نسج نرم در اطراف سطوح مفصلي براي ايجاد علائم لازم است . معمولا يك صدمه ی  شديد مثل چرخش ناگهاني سر به اطراف يا نگاه به بالا و يا صدمات  مكرر خفيف مثل فعاليت هايي كه به حركت دائمي گردن نياز دارد ، براي ايجاد التهاب در پوشش مفصلی كافي هستند .

علائم موضعي

1 . درد مبهم مداوم كه با فعاليت و ايستادن افزايش و با خوابيدن ؛ استراحت ، گرماي موضعي كاهش مي يابد .

2 . دردي كه با فشار سر بر گردن افزايش مي يابد .

    3 . انقباض عضلانی همه عضلات گردن بطور مشخص وجود دارد .

    4 . كاهش انحنا ی  گردني به علت آرتروز و اسپاسم عضلاني ديده مي شود .

. احساس ضعف و ناتواني در نگهداري سر بعد از يك دوره كوتاه مدت ، از علايم شاخص است .

6 . درد حاد و کاملا موضعي در قسمت خارجي روي مفصل ملتهب وجود دارد .

7 . حركت گردن در همه جهات محدود است .

درمان: .

برای درمان یا کنترل این بیماری از روشهای مختلفی  استفاده میگردد ازجمله : استراحت گردن, فیزیوتراپی , ماساژ, استفاده از گردنبندهای طبی با تجویز پزشک براي حمايت فقرات گردني . در صورت لزوم بيمار تغيير شغل مي دهد .  كاربرد گاهگاهي گرما و دوره هاي ، استراحت ، مانع بروز حملات خواهد شد . آب و هواي گرم و خشك علائم را تخفيف مي دهد اما بر پديده دژنراتيو بي اثر است . طب سوزنی

منبع:ایران ارتوپد

ورزش هایی برای دست ها، مچ و بازو

1- انگشتان خود را به هم برسانید. انگشتان خود را در محدوده وسیعی پخش کنید.

دایره ایجاد شده را به عقب و جلو ببرید.

شست خود را دور از کف دست‌تان بکشید.

سپس شست خود را برگردانید تا بتواند نوک انگشتان دیگر را لمس کند.

2- ساعد خود را بر روی دسته صندلی، آرام بگذارید.

ساعد خود را برگردانید تا کف دست ها رو به سقف باشند.

بعد دوباره ساعد را برگردانید تا کف دستان رو به کف زمین باشد.

توجه کنید که در این نوع ورزش باید آرنج ثابت باشد.

3- ساعد خود را بر روی دسته صندلی آرام بگذارید. باید آرنج ثابت باشد.

سپس، مچ دست را به طرف بالا و پایین ببرید.

توجه:

اگر انگشتانتان کمی سفت شده است، بعد از یک دوش آب گرم، این ورزش ها را در یک سطل پر از آب گرم انجام دهید.

اگر صبح قبل از بلند شدن ار رختخواب، دچار سفتی و سختی عضلات می شوید، این ورزش ها را انجام دهید.

شما این ورزش ها را می توانید سر کار و یا در هر جای دیگر انجام دهید.

ورزش برای قوزک پا و پا

1- در جایی بنشینید که پاهایتان به زمین نرسد. پاهایتان را بالا و پایین ببرید.

2- در همان جا بنشینید. این بار پاهایتان را به گردش درآورید، مانند حرکت عقربه های ساعت و برعکس.

3- انگشت شست پایتان را بالا و پایین ببرید.

4- بنشینید و لبه خارجی پایتان را بر روی زمین نگه دارید. لبه درونی پاهایتان را بالا ببرید (در اینجا می توانید کف پایتان را ببینید). کمر در این حالت ثابت باید باشد.

5- بنشینید و لبه داخلی پایتان را بر روی زمین بگذارید. زانوها باید ثابت باشند.

ورزش برای شانه

به آرامی شانه ها را بالا و پایین بیاندازید.

شانه ها را در هر دو جهت بچرخانید.

دستان خود را به طرف بالا بکشید.

هر دو دست خود را پشت سر بگذارید. دو آرنج خود را به هم نزدیک کنید و از هم دور کنید. سر باید ثابت باشد.

دستان خود را بر شانه ها بگذارید (دست راست بر شانه راست و دست چپ بر شانه چپ). آرنج را در جهت عقربه های ساعت و خلاف جهت عقربه های ساعت بچرخانید.

یک چوب بلند و یا دسته جارو را پشت سر خود قرار دهید. سپس چوب را به سمت بالا ببرید.

تمامی این ورزش ها را در حال ایستاده و یا نشسته انجام دهید.

اگر این ورزش ها موجب سرگیجه می شود، از ادامه آنها خودداری کنید.

ورزش گردن

1- چانه خود را چین دهید (غبغب ایجاد کنید). احساس کشیدگی در پشت گردن خواهید داشت.

نکته: اگر شما دچار آرتریت روماتوئید می باشید، این ورزش را انجام ندهید.

2- چانه خود را در همان وضعیت قرار دهید. سپس سر خود را به سمت راست و چپ بچرخانید.

3- چانه خود را در همان وضعیت قرار دهید. سپس گوش راست خود را به شانه راست و گوش چپ را به شانه چپ نزدیک کنید.

توجه: تمام این ورزش ها را در حال نشسته و یا ایستاده انجام دهید.

از چرخاندن دورانی گردن دوری کنید.

ورزش برای پشت

1- روی زمین و یا یک جای صاف دراز بکشید. زانوها را خم کنید. پاهایتان بر روی زمین باشد. زانوها را به چپ و راست بچرخانید.

2- بر زمین و یا یک جای صاف دراز بکشید. زانوها را خم کنید. پاهایتان بر روی زمین باشد. پشت خود را به زمین فشار دهید. استخوان ران را بچرخانید.

3- در حالی که ایستاده اید و یا نشسته اید، به آرامی خود را به راست و چپ بچرخانید. در این حالت ران ها باید ثابت باشند.

نکته: این ورزش ها را باید بر روی زمین و یا جای مسطح و سفت انجام داد.

ورزش برای ران

1- بر روی پله بایستید. به آرامی پای خود را به جلو و عقب ببرید.

2- بر روی زمین دراز بکشید. یکی از زانوهای خود را خم کنید و به سینه برسانید. سپس آن را پایین بیاورید. با پای دیگر نیز همین ورزش را انجام دهید.

3- به پشت دراز بکشید. زانوها باید صاف باشند. پاشنه را پنجه کنید.

4- به پشت دراز بکشید. زانوها خمیده و پاها به هم متصل باید باشند. زانوها را از هم دور کنید.

بسیاری از این ورزش ها را می شود در آب انجام داد.

ورزش زانو

1- بر روی صندلی بنشینید. زانوهای خود را خم و راست کنید. این ورزش باعث کاهش خشکی مفاصل می گردد.

2- بر روی زمین بنشینید. زانوهای خود را به طرف سینه خم کنید و بعد به آرامی پای خود را صاف پایین بیاورید.

چند نوع ورزش کششی دیگر برای بیماران آرتریتی

1- کشش سینه و دست برای بهبود ایستادن

بایستید، در حالی که دستانتان در دو طرف بدنتان قرار دارد.

پشتتان را صاف قرار دهید و دستانتان را در پشت‌تان قلاب کنید و شانه را فشار دهید.

شانه را به سمت جلو و عقب بچرخانید. این کشش را چندین مرتبه تکرار کنید و بعد استراحت کنید.

2- کشش قسمت پایینی پشت، مفصل ران و باسن

بر روی زمین (به پشت) دراز بکشید. زانوهایتان را خم کنید.

یک زانو را با دستانتان بگیرید و زانو را به طرف سینه خود بکشانید.

برای مدتی نگه دارید، سپس زانو را دوباره به حالت اولیه خود برگردانید.

با زانوی دیگر نیز همین کشش را انجام دهید.

3- دستان خمیده بالای سر برای قابلیت انعطاف مهره های پشت (ستون فقرات)

بایستید، در حالی که پاهایتان به عرض شانه تان باز باشد.

دستانتان را بالای سرتان ببرید و دست بزنید.

شانه خود را به سمت پشت بکشانید.

30 ثانیه در همین حالت بمانید و بعد دستانتان را (همانطور که بالای سرتان است)، به سمت راست ببرید و نگه دارید.

سپس دستانتان را به سمت چپ ببرید و نگه دارید.

4- کشش مفصل ران، زانو و عضلات اطراف ران

جلوی دیوار و یا پشت صندلی بایستید.

با یکی از دستانتان، پای مخالف را خم کنید و قوزک پا را بگیرید و به باسن فشار آورید.

سپس استراحت کنید و با دست و پای دیگر این کشش را انجام دهید.

5- کشش پروانه ای نشسته برای کشش داخل ران، کشاله ران، مفصل ران و زانو

صاف بنشینید. زانوها را خم کنید.

پاشنه های پا را به هم بچسبانید. زانوها به سمت بیرون باز می شوند.

قوزک پاها را بگیرید. پشتتان باید صاف باشد.

آرنج خود را بالای ران قرار دهید و به طرف پایین فشار بیاورید تا احساس کشیدگی کنید.

برای کشش بیشتر، به کمک آرنج به ران فشار بیاورید تا زانوها به کف زمین برسند.

6- کشش عضلات پشت ران، مفصل ران، زانو و پشت زانو

صاف بنشینید. یکی از زانوهای خود را خم کنید.

سپس خود را به سمت جلو خم کنید. دقت کنید که باید روبرو را نگاه کنید.

انگشتان پا به سمت بالا باشند و سعی کنید که آنها را با دستانتان بگیرید. مدتی نگه دارید و سپس با پای دیگر این کشش را انجام دهید.

7- کشش پشت بازوها و شانه ها

بایستید. دستان خود را بالای سر قرار دهید. آرنج چپ خود را خم کنید. انگشتان دست چپ به طرف زمین می باشند.

تست نوار عصبی یک بررسی تشخیصی برای پی بردن به عملکرد عصب های بدن است. بدن انسان یک مولد الکتریسیته است و هدف از تولید این الکتریسیته انتقال پیام ها بین مغز و دیگر اندام هاست. انتقال پیام هایی بصورت حس لمس، درد، فشار، گرما در پوست و دیگر حسهایی مثل دیدن، شنیدن و ...از اندام به مغز از طریق عصب انجام میشود. همچنین دستورات مغز به اندام ها برای انجام دادن کارهایی مثل حرکت دادن عضو از طریق ارسال پیام بوسیله عصب ها است.

 
اعصاب این پیام ها را بصورت امواج الکتریکی منتقل میکنند دقیقاً مثل همان کاری که در سیم تلفن انجام میشود. وقتی عصب کار خود را به درستی انجام نمیدهد این انتقال پیام و انتقال امواج الکتریکی دچار اختلال میشود. روش هایی وجود دارد که به وسیله آنها میتوان شدت و سرعت و دیگر خصوصیات امواج الکتریکی که در طول عصب جریان دارند ثبت میشود. پزشک ارتوپد با بررسی این امواج میتواند در مورد بیماری های عصب به اطلاعات مفیدی دست پیدا کند. به این تست، الکترودیاگنوستیک Electrodiagnostic testing میگویند. دو نوع تست در این روش بکار برده میشود که عبارتند از

• الکترومیوگرافی Electromyography EMG

• مطالعه هدایت عصبی Nerve conduction studies NCS

این تست ها به توسط متخصص اعصاب یا فیزیوتراپ متخصص در این کار انجام میشود.

الکترومیوگرافی Electromyography چیست

عضلات، الکتریسیته تولید میکنند و در این روش فعالیت الکتریکی عضله بررسی میشود. سوزن های بسیار ظریفی از طریق پوست به داخل عضله مورد نظر فرستاده میشود تا از طریق آنها امواج الکتریکی تولید شده بوسیله عضله به دستگاه مخصوصی فرستاده شود. دستگاه، امواج الکتریکی جمع آوری شده را تقویت و سپس ثبت میکند.

 کسی که این کار را انجام میدهد از شما میخواهد تا گاهی عضله خود را شل کرده و گاهی آنرا منقبض کنید. در هر کدام این حالات امواج بخصوصی تولید میشود. ممکن است در حین فرو رفتن سوزن ها در پوست کمی درد ایجاد شود که بزودی از بین میرود همچنین بعد از خروج سوزن ها از پوست جای آنها تا چند روز ممکن است کمی سوزش داشته باشد. اگر از داروهایی که خون را رقیق میکند استفاده میکنید، بیماری ریوی دارید یا به علت بیماری زمینه ای خاصی خطر عفونت در بدن شما زیاد است این موارد را باید قبل از انجام تست به تست کننده بگویید. در روز انجام تست به پوست محل هیچ کرم یا لوسیونی نزنید. جواهر نبندید. معمولاً جواب تست بلافاصله بعد از انجام آن به شما داده میشود.

مطالعه هدایت عصبی Nerve conduction study NCS چیست

 این تست را معمولاً همراه با تست قبلی انجام میدهند تا بفهمند آیا عصب خاصی به درستی کار میکند یا خیر. در این روش تست کننده چسب های مخصوص را در نقاط مختلفی روی پوست شما میچسباند. این نقاط در مسیر عصب مورد مطالعه هستند. در زیر این چسب ها تکه فلزی قرار دارد که به توسط سیمی به دستگاه متصل میشود. پس کار این چسب یا الکترودها جمع آوری اطلاعات الکتریکی از سطح پوست است.

دستگاه از طریق یکی از این الکترودها یک جریان الکتریکی ضعیف را به پوست شما وارد میکند. این جریان الکتریسیته از طریق پوست به عصب وارد شده و در طول آن حرکت میکند. در کمی بالاتر در مسیر عصب الکترود بعدی جریان الکتریکی رسیده را دریافت و ثبت میکند. سپس دستگاه بررسی میکند که چقدر زمان طی شده تا موج الکتریکی از نقطه اول به نقطه دوم برسد. به زبان دیگر سرعت هدایت امواج الکتریکی در داخل عصب بررسی میشود.

این سزعت هدایت معمولاً در حدود 200 کیلومتر در ساعت است. وقتی عصب به هر علتی خوب کار نمیکند ممکن است این سرعت هدایت کم شود. تست کننده با تغییر محل الکترود ها سعی میکند محل آسیب عصب را کشف کند. موقع وارد شدن جریان الکتریکی از الکترود اول به پوست یک احساس خفیف برق گرفتگی حس میشود که دردناک یا آزار دهنده نیست.

از این تست های الکترودیاگنوستیک در بیماری هایی مثل سندرم کارپال تونل یا سندرم فشار به عصب آلنا در مچ دست یا بررسی سیاتیک یا دردهای گردن که به دست تیر میکشد، در بررسی تاثیر دیابت روی اعصاب و یا در بررسی آسیب عصب بعد از ضرباتی که به اندام وارد میگردد و بسیاری بیماری های دیگر استفاده میشود. دقت این تست ها برای کشف مشکل همیشه زیاد نیست و گاهی اوقات با وجود بیماری در عصب ممکن است تست چیزی را نشان ندهد.

دقت تست نوار عصبی تا حد زیادی بسته به کسی است که تست را انجام میدهد.

منبع:ایران ارتوپد

شایع ترین علت درد گردن، بد نشستن است. همینطور تصادفات و شکستگی ها از دیگر علل این درد به شمار می روند.

افرادی که زیاد مطالعه می کنند، یا در طول روز، زیاد با کامپیوتر کار می کنند، به دلیل طرز نشستن نامناسب، گردن درد در آن ها بیشتر است.

سر در هر روز بیش از 300 تا 400 هزار بار حرکت می کند و در موقعیت های مختلف قرار می گیرد.

علائم گردن درد

درد گردن، درد پشت گردن، درد شانه، درد دست، سردردهای مداوم، درد نوک انگشتان و درد های مختلف بدن و حتی درد در ناحیه قلب نیز می تواند نشان دهنده گردن درد باشد.

عوارض ثانویه گردن درد

آسیب دیسک، اختلال در سیستم عصبی، افسردگی و دردهای مزمن سر اغلب در اثر نشستن نادرست در افراد ایجاد می شود.

راه های درمان گردن درد

اولین راهکار برای درمان درد گردن، اصلاح حالت نشستن است و در مراحل بعدی می توان از ورزش هایی که مربوط به حرکات شانه، سر، گردن و عضلات عمقی گردن می شود، استفاده کرد.

افرادی که از درد گردن رنج می برند باید به تقویت عضلات گردن بپردازند.

در این زمینه 6 تا 7 هفته درمان دارویی توصیه می شود.

البته در صورتی که گردن درد بر اثر تصادف یا شکستگی و بیرون زدن دیسک کمر ایجاد شده باشد، باید هر چه زودتر تحت عمل جراحی قرار گرفت.

فیزیوتراپی می تواند به درمان این بیماری کمک کند، ولی مهم‌تر از انجام فیزیوتراپی، حرکات فعال و مدوام فرد برای کاهش گردن درد است.

تمرینات فیزیوتراپی باید به صورت روزانه باشد و اگر این حرکات به صورت پی در پی انجام نشود، تاثیرات آن، بعد از مدت کوتاهی از بین می رود.

در مورد گردن دردهایی که بر اثر خوابیدن نادرست به وجود می آید، باید گفت که سر باید در هنگام خواب به موازات بدن قرار گیرد و در صورتی که سر بالا و پایین تر از سطح بدن باشد به گردن فشار می آورد.

برای کاهش درد گردن، افراد باید در 48 ساعت اولیه از آب سرد و در 48 ساعت بعد از آب گرم استفاده کنند.

در مورد استفاده از طب سوزنی باید گفت که طب سوزنی که در درمان گردن درد استفاده می شود تاثیری بر کاهش این درد ندارد و بهتر است بیماران از این روش استفاده نکنند.

درد گردن و سوزش بین دو کتف از علائم دیسک گردن است

درد گردن، سوزش بین دو کتف و احساس کاهش قدرت دست ها از علائم دیسک گردن است.

دیسک گردن، غضروف بین مفصلی دو مهره مجاور گردن را شامل می‌شود.

در اثر فشارهای مکانیکی و حرکات ایجاد شده،‌ به تدریج دیسک‌های گردن دچار تغییراتی می گردد که از حالت طبیعی خود خارج شده و در نهایت سبب بیرون زدگی دیسک می‌شود.

علائم دیسک گردن شامل علائم ناشی از فشار بر روی ریشه‌های عصبی و فشار بر روی نخاع می‌باشد.

علائم فشار بر روی ریشه‌های عصبی گردن، انتشار یابنده بوده و از گردن و شانه به سمت اندام های فوقانی منتشر می‌شود.

بیمار غیر از درد، احساس بی حسی یا خواب رفتگی در دست دارد و برخی بیماران دچار احساس کاهش قدرت دست ها می‌شوند و از سوی دیگر، بعضی بیماران در اولین بار متوجه اختلال در حرکات ظریف دست ها هنگام نوشتن می‌شوند.

آسیبی که با فشار بر روی نخاع بروز می‌کند، جدی بوده و این بیماران با کاهش قدرت اندام فوقانی مراجعه می‌کنند. همچنین ممکن است به تدریج اختلال در راه رفتن و حرکات پاها ایجاد شود.

از آنجایی که برخی بیماران به علائمی مثل فشار بر روی دست چپ مبتلا می‌شوند، لذا تشخیص بیماری قلبی عروقی برای آنان داده می‌شود که باید مراقبت باشند.

برای برخی بیماران حرکات گردن به خصوص خم شدن گردن و حرکت سر به عقب بسیار دردناک است و همچنین بعضی بیماران هنگام خم کردن سر به جلو احساس برق گرفتگی در تمام ستون فقرات می کنند.

در بیمارانی که دچار علائم ناشی از فشار بر روی ریشه عصبی می‌شوند، در مرحله اول درمان های طبی شامل استفاده از گردن‌بند، مصرف داروهای ضد التهابی و سرانجام ورزش‌های گردن توصیه می‌شود.

اکثر بیمارانی که دردهای ناشی از فشار عصبی دارند، با این درمان ها بهبود می‌یابند، ولی بیماران مقاوم به این درمان ها نیازمند اعمال جراحی هستند.

در مقابل بیماران دارای علائم فشار بر روی نخاع، بدون قید و شرط نیازمند عمل جراحی هستند که عمل جراحی سبب کاهش فشار بر روی عصب می‌شود.

درمان دیسک گردن

درمان دیسک گردن به دو تکنیک عمل جراحی از جلو و پشت گردن صورت می گیرد که معمولا بر اساس وضعیت دیسک و تجربه و راحتی دست پزشک جراح انجام می‌شود.

کاربران کامپیوتر، حسابداران، خیاطان، آرایشگران و افرادی که امور دفتری دارند، از افراد مستعد ابتلا به به دیسک گردن هستند.

از آنجایی که دیسک گردن در این افراد شایع‌تر است، لذا این افراد باید ورزش های گردن به ویژه ورزش های ایزومتریک را به طور مرتب و روزانه انجام دهند تا عضلات گردن و شانه آن ها تقویت شود و از بروز دیسک گردن جلوگیری گردد.

به افراد شاغل که در اکثر مواقع سرشان در یک وضعیت ثابت قرار دارد، توصیه می شود که قبل از ایجاد درد در ناحیه گردن و سوزش بین دو کتف، ورزش کنند.

منبع:تبیان

مقدمه ای بر شاک ویو

شاک ویو تراپی يك فن‌آوري موثر براي درمان ناهنجاري‌هاي اسکلتی – عضلانی و مخصوصا درد مزمن پاشنه پا، فاسياي كف پا، التهاب اپی کندیل داخلی و خارجی آرنج ( تنیس البو و گلفرز البو ) ، التهاب تاندون های مفصل شانه يا كلسيفيكاسيون شانه و شکستگی های جوش نخورده محسوب مي‌شود. اين روش غيرتهاجمي به‌ هزاران بيماري كه هر روز از دردهای ناشی از صدمات بافت و التهاب های  مزمن رنج مي‌كشند كمك مي‌كند تا فعاليت‌هاي طبيعي روزمره خود مانند راه رفتن، ورزش‌كردن، سركار رفتن يا بلند كردن اشياء را بدون تحمل درد انجام دهند.

امواج شاک ویو در واقع امواجی مافوق صوت هستند که دارای انرژی بالایی می باشند و از طریق افزایش خون رسانی به بافت صدمه دیده و تاثیرات میکروترومایی موجب تسریع در روند درمان و بهبودی بافت می شوند.

شاک ویو چیست ؟

سالهاست كه از امواج شوكي در پزشكي استفاده ميشود. اولين تحقيقات برروي امواج شوكي هنگامي شروع شدكه در طي جنگ جهاني دوم  مشاهده شد كه نجات يافتگان كشتي هاي غرق شده ، بدون وجود ضايعه اي برروي قفسه سينه، از امواج ناشي از انفجار بمب در آب، دچار ضايعات ريوي شده بودند.در دهه پنجاه ميلادي مطالعات وسيعي براي استفاده از امواج شوكي در طب انجام شد. مثلاً نشان داده كه دستگاه هاي توليدكننده امواج از طريق ژنراتورهاي الكتروهيدروليك، مي توانند صفحات سراميكي را در آب بشكنند. در سال 1966 اثر اين امواج برانسان بطور اتفاقي كشف شد و سالها اثرات امواج شوكي بر روي موجودات زنده و درحيوانات ، در وزارت دفاع آلمان مورد بررسي قرار گرفت.
درسال 1980 اولين بيمار با سنگ كليه، بطور موفقيت آميزي با روشي غير تهاجمي بنام ( ESWL ) یا سنگ شكن برون اندامي با امواج شوكي درمان شد. اولين نسل سنگ شكن ها براساس اصول الكتروهيدروليك ، امواج شوكي توليد مي كردند كه از طريق تخلیه جرقه در زير آب ايجاد مي شد.  اين روش امروزه با كمك دانشمندان ، مهندسان و پزشكان پيشرفت نموده و براي ساير مقاصد نيز استفاده مي شود.

( ESWT ) در واقع به دنبال مطالعات انجام گرفته در مورد اثرات جانبي احتمالي ( ESWL ) بر روي مهره ها و لگن پيشرفت نمود. كشف اثرات سودمند

( ESWT ) هنگامي روشن تر شد كه محققان آلماني كوشيدند تعيين كنندكه چه نوع از پالسهایي با فشار بالا قادر هستند سنگ هاي كليه را بدون اينكه به بافتهاي اطراف آسيب برسانند، بشكنند. در مطالعات انجام شده در حيوانات آزمايشگاهي و انسانها مشاهده شد كه بافت هاي اطراف ، اغلب سريعتر بهبود مي يابند. اين مطالعات توجه جراحان ارتوپد آلماني را بخود جلب كرد ونهايتاً با تحقيقات گسترده استفاده از ( ESWT ) بعنوان جايگزين در جراحي ارتوپدي بكار گرفته شد.
در سال 1985 اولين مطالعات در مورد  اثرات امواج شوكي بر روي استخوان انجام شد و در سال 1989 براي اولين بار درمان با امواج شوكي در بعضي از مراكز آزمايشي در بوخوم  آلمان ، براي درمان مفصل کاذب و دير جوش خوردگي استخوان مورد استفاده قرار گرفت. موفقيت در اين زمينه ها منجر شد كه پزشكان در مورد ساير تواناييهاي ( ESWT ) بر روي بيماري هاي مزمن از قبيل تاندونيت،‌كلسيفيكاسيون شانه يا خار پاشنه ، مطالعات خود را شروع نمايند.

تا امروز حدود 50.000 عمل ( ESWT ) در آلمان صورت پذيرفته است ، كه در طي آن شواهد باليني افزايش يابنده اي به نفع اثر بخش بودن درمان با امواج شوكي در ارتوپدي ، به دست آمده است. بعنوان يك نشانه از پشتيباني و موفقيت درمان با ( ESWT ) مي توان اين نكته را ذكر كرد كه امروزه برنامه بيمة عمومي آلمان ، هزينه درمان با

( ESWT ) را صد در صد پوشش مي دهد.
به نظر دو استفاده منطقي از امواج شوكي مي توان نمود.
1-  تحريك تشكيل استخوان يا بازسازي آن
2-  درمان تاندونيت و التهاب محل اتصال
امروزه امواج شوكي بصورت شایع در اروپا براي درمان بيماريهاي ارتوپدي از قبيل خارپاشنه ، آرنج تنيس بازان
(اپي كنديليت خارجي هومروس) و دير خوش خوردگي و جوش نخوردگي شكستگي هاي استخوان استفاده
مي شود.
در اين روش ازيك وسيله خاص براي توليد قدرتهاي مختلف انرژي استفاده مي شود و سپس اين انرژي را طوري متمركز مي نمايند كه التهاب و آسيب بافتي را بهبود ببخشد.

اين انرژي از طريق بافتهاي سالم بدن از قبيل پوست و عضله ، بدون اثر عبور كرده و بر روي بافتهاي آسيب ديده متمركز مي گردد. از آنجائيكه هم قدرت انرژي امواج و هم عمق امواج قابل تنظيم است ( ESWT ) يك تكنولوژي دقيق محسوب مي شود.

Sonocure

درمان ( sonocure ) چیست ؟
روشی نوین است که در درمان دردهای بافت نرم مانند آرنج درد ، التهاب های تاندون و خار پاشنه بسیار موثر می باشد. این روش بر اساس مدارک موجود در مراکز درمانی معتبر اروپایی و آمریکایی باعث کاهش درد این بیماریها به میزان بسیار مطلوبی ( تا 90 % ) شده است و موفق به اخذ نشان ( FDA ) از سازمان استاندارد دارو و غذا در آمریکا شده است.

موارد استفاده از روش ( sonocure )
بهترین نتایج توسط این روش در درمان دردهای بافتهای نرم ناشی از التهاب ، حرکات تکراری ، صدمات شغلی و ورزشی نواحی ذیل حاصل شده است

• آرنج و مچ

• پنجه ، پاشنه و مچ پا

• کشاله ران و لگن

• شانه و بازو

• زانو

نظریه ( FDA )
مطالعات بالینی ثابت نموده است بکارگیری روش ( SONOCURE ) در درمان التهاب و درد مزمن ناحیه آرنج ، روشی موثر و ایمن می باشد و جهت بیمارانی که به درمانهای متداول در این زمینه پاسخ نداده بودند به طور مشخص مفید می باشد و درد را کاهش داده و عملکرد شخص را بهبود می بخشد.

منبع:راهب

منبع:نیک صالحی

دو فاکتور بسیار مهم باعث پارگی عضلات شانه(پارگی ماکروسکوپیک) می گردد که عبارتنداز:

  1-ضربه(تروما) شدید 2-عدم درمان تاندونیت عضلات شانه   پارگی در هر نقطه ای از عضله اتفاق می افتد که می تواند قسمت ابتدایی,انتهایی و یا بطن عضله باشد.درحقیقت هم قسمت تاندونی و هم قسمت عضلانی و یا ناحیه عضلانی-تاندونی آسیب پذیر هستند 

پارگی عضلات شانه به دوصورت ارزیابی می شود  ۱-پارگی ناقص  ۲-پارگی کامل    به تصاویر زیر توجه نمایید        درصورتی که پارگی ناقص باشد,بیمار علایمی مشابه تاندونیت دارد ولی اگر پارگی کامل باشد,درد به هنگام پاره شدن شدید بوده که بعد از مدتی ازبین می رود و عضله مربوطه عملکرد(فانکشن) خود را ازدست می دهد.بیشتر پارگی های عضلات شانه مربوط به عضله سوپرااسپیناتوس است.

افراد مسن مستعد پارگی بیشتری می باشند و این پارگی عموما از نوع کامل است و در افراد جوانتر,بیشتر پارگی عضله از نوع ناقص ایجاد می شود   درمان  شامل موارد زیر است  -درمان دارویی -درمان فیزیوتراپی -کنترل فعالیت های روزمره -انجام جراحی   درد شانه کمربند شانه ای از چهار استخوان هومروس(بازو),اسکاپولا(کتف),جناغ(استرنوم) و کلاویکولا(ترقوه) تشکیل می شود که ازطریق مفاصل گلنوهومرال(مفصل شانه),آکرومیوکلاویکولار, استرنوکلاویکولار و اسکاپولوتوراسیک به تنه اتصال می یابند.البته تنها مفصل استرنوکلاویکولار است که اتصال مستقیم میان اندام فوقانی و تنه را ایجاد می کند.حرکات مفصل شانه در ارتباط با سه مفصل دیگر صورت می گیرد.بنابراین حرکات مفصل شانه در ارتباط با عملکرد یکپارچه و هماهنگ هر چهار مفصل یاد شده می باشد  

  مفصل شانه(مفصل گلنوهومرال)بیشترین میزان حرکت را در مفاصل کمربند شانه ای دارد.این مفصل همچنین نسبت به مفصل ران تحرک بیشتر و درنتیجه ثبات کمتری دارد.به همین دلیل(تحرک زیاد و ثبات کم) مستعد آسیب بیشتری است.آرتروز مفصل شانه نیز نسبت به مفصل ران کمتر اتفاق می افتد.چون مفصل ران تحت تاثیر نیروی وزن بدن و نیروهای فشاری بسیاری طی فعالیت های روزمره قرار می گیرد.درد شانه به طوری که ذکر خواهد شد بیشتر مربوط به عناصر بافت نرم مفصل یا نواحی اطراف آن می باشد.بافت ها ی نرمی که بیشتر درگیر می شوند عبارتنداز: تاندون ها ی عضلات, کپسول مفصلی و بورس ها  

  مهمترین علل درد شانه: 

۱-تاندونیت عضلات اطراف شانه  2-پارگی های عضلات شانه  3-سندرم گیرافتادن(Im)  4-بورسیت شانه  ۵-شانه منجمد یا کپسولیت چسبنده  6-موارد دررفتگی مفصل شانه  7-آرتروز مفصل شانه  8-بیماری آرتریت روماتوئید در برخی موارد  ۹-آرتروز مفصل آکرومیوکلاویکولار  ۱۰-نقاط ماشه ای(تریگر پوینت) در عضلات شانه  ۱۱-سندرم خروجی توراکس (T.O.S) ۱۲-سندرم شانه-دست-انگشتان  ۱۳-بی ثباتی های مفصل آکرومیوکلاویکولار   تاندونیت عضلات شانه:منظور از تاندونیت التهاب تاندون عضلات می باشد که معمولا با پارگی های خفیف (پارگی میکروسکوپیک)همراه است.

تاندونیت عضلات مفصل شانه درمیان افراد از هر دو جنس شیوع بالایی دارد و باعث مراجعه بسیاری از بیماران به مطب های ارتوپدی و کلینیک های فیزیوتراپی می گردد.در ورزش هایی چون شنا, هندبال, وزنه برداری, بدن سازی, رزمی, بیسبال, تنیس, کشتی و بسکتبال, تاندونیت عضلات شانه شایع است.ذکر این مسئله نیز حائز اهمیت است که افزایش سن,روند تاندونیت شانه را تسریع می کند.

عضلاتی که درگیر می شوند شامل عضلات روتاتور کاف و عضله دوسربازویی است.عضلات روتاتور کاف عبارتند از:سوپرااسپیناتوس,ترس مینور,اینفرااسپیناتوس و ساب اسکاپولاریس.ازمیان عضلات مفصل شانه,عضله سوپرااسپیناتوس به دلیل موقعیت و شرایط خاصش در مفصل بیشتر از عضلات دیگر دچار تاندونیت می شود. از مهمترین علل تاندونیت عضلات شانه,انجام فعالیت هایی است که استخوان بازو به دفعات و تکرار زیاد در موقعیت بالای سر قرار می گیرد.درحقیقت حرکات تکراری اندام فوقانی که در آن حرکت بازو در سطحی بالاتر از سطح افق قرار می گیرد,منجر به تاندونیت عضلات شانه به خصوص عضله سوپرااسپیناتوس می گردد.    

پارگی های عضلات شانه:دو فاکتور بسیار مهم باعث پارگی عضلات شانه(پارگی ماکروسکوپیک) می گردد که عبارتنداز: 

1-ضربه(تروما) شدید  2-عدم درمان تاندونیت عضلات شانه  پارگی عضلات شانه به دوصورت ارزیابی می شود:  ۱-پارگی ناقص  2-پارگی کامل   درصورتی که پارگی ناقص باشد,بیمار علایمی مشابه تاندونیت دارد ولی اگر پارگی کامل باشد,درد به هنگام پاره شدن شدید بوده که بعد از مدتی ازبین می رود و عضله مربوطه عملکرد(فانکشن) خود را ازدست می دهد.بیشتر پارگی های عضلات شانه مربوط به عضله سوپرااسپیناتوس است.افراد مسن مستعد پارگی بیشتری می باشند و این پارگی عموما از نوع کامل است و در افراد جوانتر,بیشتر پارگی عضله از نوع ناقص ایجاد می شود. 

  بورسیت شانه: به التهاب بورس(کیسه حاوی مایع سینویال) بورسیت می گویند.بورس ها عضلات را از هم جدا می کنند و باعث کاهش اصطکاک آن ناحیه می شوند.چندین بورس در ناحیه شانه وجود دارد که دو بورس ساب اسکاپولاریس(که در زیر عضله ساب اسکاپولاریس قرار می گیرد) و ساب آکرومیال از بقیه معروفترند.مهمترین بورس نزدیک مفصل شانه,بورس زیر زائده آکرومیون می باشد که بورس ساب آکرومیال نامیده می شود.این بورس از ناحیه زیر زائده آکرومیون شروع می شود و تا زیر عضله دلتوئید امتداد می یابد و به همین دلیل ساب دلتوئید نیز خوانده می شود.بورس ساب آکرومیال(ساب دلتوئید) عضله دلتوئید را از عضلات روتاتور کاف جدا می کند و باعث کاهش اصطکاک این دو بخش می شود. التهاب بورس های شانه,بیشتر نتیجه عوارض تاندونیت عضلات مفصل شانه می باشد.

گاهی بورسیت به علت نفوذ رسوب کلسیم ناشی از تاندونیت شانه است که از تاندون های متورم به درون بورس انتقال می یابد.

  این سندرم عبارت است از اختلال در فضای ساب آکرومیال زیر قوس کوراکوآکرومیال.هنگامی که به هر دلیلی فضای ساب آکرومیال کاهش یابد و عناصر بافت نرم آن ناحیه تحت فشار قرار گیرند,دچار التهاب و درنتیجه تاندونیت و به تدریج پارگی عضلات روتاتور کاف(مثلا سوپرااسپیناتوس),تاندون سر دراز عضله دوسربازویی(بایسپس) و بورسیت ساب آکرومیال ایجاد می شود.       مهمترینعواملی که باعث کاهش فضای ساب آکرومیال و

درنتیجه سندرم گیرافتادگی می شوند عبارتند از:   -رشد غیرطبیعی و بیش از حد آکرومیون   -جابه جایی و بی ثباتی بیش از حد سر استخوان بازو(هومروس)به هر دلیلی(مثلا شلی لیگامانی یا ضعف و عدم تعادل گروههای عضلانی)   -تاندونیت و پارگی های عضلات شانه   -اختلال در ریتم حرکات مفاصل آکرومیوکلاویکولار, استرنوکلاویکولار, اسکاپولوتوراسیک و گلنوهومرال به هر دلیلی   -شکستگی و ضایعه در قسمت برجستگی(توبروزیته)بزرگ استخوان بازو   -بورسیت ساب آکرومیال   -ناهنجاری های مادرزادی     شانه منجمد یا کپسولیت چسبنده   این بیماری بیشتر در افراد بالای 50 سال مشاهده می شود.

در افراد مبتلا به شانه منجمد(یخ زدگی شانه) کپسول مفصل شانه دچار التهاب شده که منجر به کاهش حرکات فعال و غیرفعال شانه می گردد.همچنین کپسول مفصلی ضخیم شده, مایع سینویال و حجم فضای مفصل کاهش می یابد و چین های تحتانی کپسول مفصل ازبین می رود.     درد, محدودیت حرکات و ضعف عضلات از علایم دیگر بیماری شانه منجمد می باشد.حرکات چرخش خارجی(اکسترنال روتیشن) و دور کردن شانه(ابداکشن) به میزان بیشتری محدود می گردد.     عوامل زمینه ساز بیماری شانه منجمد عبارتنداز:   -ضربه (تروما) -صدمه و آسیب های بافت نرم مفصل -درد های شدید مفصل شانه -اضطراب و افسردگی -همی پلژی(فلج نیمه بدن به علت سکته مغزی) -حساسیت شدید به درد(افرادی که آستانه درد پایینی دارند) -مواردی از جراحی ها(مثلا برداشتن پستان و توراکوپلاستی) -سکته های قلبی -بیماری تیروئیدی -بیماری ریوی -بیماری دیابت -عدم استفاده از مفصل شانه  

  دررفتگی مفصل شانه (Shoulder Dislocation)    در موارد دررفتگی ها به دلیل آسیب های بافت نرم منجر به ایجاد درد می شود و همان طور که در بالا ذکر گردید می تواند باعث سندرم گیر افتادگی شود.دررفتگی زمینه ابتلا به شانه منجمد را فراهم می کند. به دلیل بی ثباتی مفصل شانه و تحرک زیاد آن,دررفتگی در مفصل شانه شیوع بالایی دارد و شایعترین نوع دررفتگی این مفصل, دررفتگی قدامی(به طرف جلو) است.در ارتباط با مفصل شانه,مهمترین عامل دررفتگی ضربه (تروما) می باشد.همچنین شلی لیگامانی-کپسولی مفصل و اختلال در عملکرد موثر گروه های عضلانی روند دررفتگی را تسهیل می کند.

  آرتروز مفصل شانه:

  کاهش فضای مفصل شانه منجر به آرتروز(استئوآرتریت)می گردد.چون مفصل شانه کمتر متحمل وزن و فشار می شود به همین دلیل آرتروز این ناحیه کمتر اتفاق می افتد.آرتروز شانه بیشتر بعد از دهه پنجم زندگی فرد ایجاد می شود و عموما تروما(ضربه)های قبلی در بروز آن نقش دارند.از مهمترین علایم بالینی آرتروز شانه,درد و کاهش دامنه حرکات مفصل است و حرکات روتیشن(چرخشی) بیشتر از حرکات دیگر محدود می گردد.در عکس رادیولوژی /X-Ray  کاهش فضای مفصل که گاها با ایجاد استئوفیت در حاشیه مفصل همراه است دیده می شود.

  آرتریت روماتوئید شانه:   اگر بیماری آرتریت روماتوئید مفصل شانه را درگیر کند معمولا به تدریج باعث تخریب غضروف مفصل و کاهش فضای آن می گردد.احتمال درگیری بورس,عضلات روتاتور کاف و تاندون عضله دوسربازویی وجود دارد.به دلیل آسیب مفصل, درد و محدودیت حرکات شانه به وجود می آید.  یک نکته مهم:   درد شانه و اندام فوقانی ممکن است علت های دیگری نیز داشته باشد.گاهی زمینه آسیب در خود مفصل شانه نیست و اختلال و آسیب در ناحیه ای نزدیک یا دورتر از مفصل می باشد.در این موارد بیماران از درد شانه یا اندام فوقانی شکایت دارند.

  در اینجا فقط به مهمترین آنها اشاره می شود که هر کدام خود مبحث جداگانه ای است که شامل موارد ذیل می باشند:  -آسیب دیسک گردنی  -آرتروز یا اسپوندیلوز گردنی  -تنگی کانال نخاعی در ناحیه گردن   -گاهی سندرم تونل کارپ (C.T.S)   -بیماری های عفونی و تومورال  -التهاب کیسه صفرا  -آبسه های زیر دیافراگم  -ریفلاکس اسید معده (انتقال اسید معده به مری)  -بیماری های قلبی -عروقی   درمانTreatment  درمان با توجه به علت بیماری صورت می گیرد.به طور کلی سه روش جهت درمان اختلالات و مشکلات شانه عبارتنداز: -درمان دارویی -درمان فیزیوتراپی درمان جراحی  انتخاب یک یا ترکیبی از روش های درمانی فوق طبق نظر متخصص مربوطه صورت می گیرد  منبع:فیزیوتراپی برزکار

پزشکان موسسه تحقیقاتی هنری فورد وابسته به دانشگاه ایالتی دیترویت آمریکا با برگزاری یک نشست مطبوعاتی، از کشف تازه خود خبر دادند که می‌تواند دانش پزشکی را چندین قدم به پیش ببرد.

بر اساس این گزارش، پزشکان با انجام آزمایش‌هایی بر روی بیماران مبتلا به پارکینسون دریافتند که فرآیند ژن درمانی در تمامی این بیماران بدون هیچ‌گونه عوارض جانبی موثر واقع شده است و همه این افراد ‌توانستند تا حدود بسیار زیادی به روند زندگی عادی بازگردند.

دکتر پیتر لی وایت، مسئول این تحقیق در این رابطه گفت: موفقیت ژن درمانی در درمان بیماری پارکینسون دریچه امیدی برای یافتن راه درمان بیماری‌های عصبی و ذهنی نظیر آلزایمر باز کرده است و می‌توان آینده‌ای بدون پارکینسون و آلزایمر را متصور بود.

بنا بر این گزارش، دکتر لی و تیم تحقیقاتی وی 45 بیمار مبتلا به پارکینسون را به مدت شش هفته تحت درمان ژن درمانی قرار دادند که نصف این بیماران بلافاصله علایم بهبود نشان دادند و باقی افراد نیز پس از به نیمه رسیدن مراحل درمانی، بهبود یافتند.

بر اساس گفته‌های دکتر لی، این راه درمان هنوز باید راه طولانی‌ای را برای بدل شدن به راه قطعی درمان پارکینسون طی کند که اولین قدم، آزمایش دوباره آن بر روی تعداد بسیاری از مبتلایان به پارکیسنون است.

گفتنی است، بیماری پارکینسون یا PD، برای اولین بار توسط دانشمند بریتانیایی دکتر جیمز پارکینسون (James Parkinson) در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد و بنابراین نام این بیماری به او تعلق یافت.

این بیماری همان لرزش در وضعیت استراحت است که شیوع آن بیشتر در سنین پیری است؛ اما در جوانان هم دیده می‌شود. شیوع آن در تمام مناطق دنیا یکسان است یعنی درصد شیوع بیماری با تغییر در منطقه خیلی فرق نمی‌کند.

به‌ طور کلی این بیماری بر اثر از بین رفتن سلول های ترشح کننده ماده‌ای به نام دوپامین (که یک انتقال دهنده عصبی) است، رخ می‌دهد. این بیماری درمان قطعی ندارد اما داروهایی مثلاً لوودوپا (levodopa) در درمان آن تجویز می‌شود، البته نقش فیزیوتراپی در این زمینه بسیار زیاد است زیرا مانع پیشرفت بیماری و محدودیت عملکرد می‌شود.

منبع:سایت کنجکاو