لوپوس یا SLE، بیماری شایعی است، آنقدر شایع، که مطمئنم بعضی از خوانندگان این وبلاگ به آن مبتلا هستند! این بیماری در خانم‌ها بیشتر دیده می‌شود و اغلب در دهه دو تا چهار عمر رخ می‌دهد.

لوپوس در واقع در نتیجه اختلال سیستم ایمنی بدن ایجاد می‌شود.

واضح‌ترین علامت لوپوس در پوست بدن مشاهده می‌شود و به صورت ضایعات پوستی خاص روی گونه، حساسیت به نور آفتاب و ریزش مو است. لوپوس می‌تواند باعث درد و التهاب مفاصل بدن هم بشود و باعث خستگی و احاسا کسالت یا حتی تب هم بشود.

لوپوس روی کلیه‌ها و ریه هم تأثیر می‌گذارد و آنها را درگیر می‌کند.

برای تشخیص لوپوس یک سری معیار بالینی و آزمایشگاهی وجود دارد. معیارهای آزمایشگاهی شامل پیدا کردن بعضی آنتی‌بادی‌های خاص است.

داروهای مورد استفاده در درمان این بیماری شامل داروهای ضد التهای غیراستروئدی (مثل ایبوپروفن)، استروئیدها (پردنیوزلون)، دروهای تضعیف‌کننده سیستم ایمنی (مثل سایکلوفسفاماید، کلروکین و آزاتیوپرین) است.

سال‌های سال از همین داروها در درمان لوپوس استفاده می‌شد، اما به تازگی تحقیقات زیادی روی داروهای بیولوژیکی مثل ریتوکسی‌مب در حال انجام بود.

خبر مهمی که امروز منتشر شد، تأیید یک داروی تازه برای درمان لوپوس بود که بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای پیدا کرد. این دارو بعد از ۵۶ سال که خبری از کاربرد داروی تازه‌ای نبود، از سوی سازمان غذا و داروی آمریکا FDA، مورد تأیید قرار گرفته است.

داروی تازه Benlysta یا belimumab نام دارد و در مورد بیمارانی استفاده می‌شود که همه داروهای معمول را استفاده کرده باشند و پاسخ درمانی مناسبی نداده باشند.

بلیمومب، به صورت داخل وریدی تجویز می‌شود و مهارکننده پروتئین تحریک‌کننده لنفوسیت‌های B است، به این ترتیب این دارو تعداد لنفوسیت‌های معیوبی را که باعث بیماری می‌شوند، کاهش می‌دهد.

البته نباید تصور کرد که داروی جدید در درمان بیماری معجزه می‌کند، تنها سی درصد بیماران از تجویز آن سود می‌برند و بهتر است دارو تنها در مورد بیمارانی که دچار مشکلات کلیوی یا مغزی ناشی از لوپوس شده‌اند، مورد استفاده قرار گیرد.

افزایش احتمال ابتلا به عفونت‌ها، یکی از عوارض بلیمومب است.


منبع:پزشک