- اگر زین جلوتر از معمول باشد باید ارتفاع زین را افزایش داد. برعکس این مطلب ھم صادق است.

- زین بیش از اندازه جلو موجب فشار به ناحیه جلوی زانو و کاھش حالت آیرودینامیک ورزشکار می شود.

- زین بیش از اندازه عقب موجب کشش بیشتر عضلات باسن و خلف ران و کاھش تولید نیرو می گردد.

- اگر طول اھرم پدال دوچرخه خیلی کوتاه باشد باید ارتفاع زین را بالاتر تنظیم کرد.

- ورزشکاران با محدودیت حرکتی مفصل ران با زین جلوتر راحت ترند.

- ورزشکاران با جثه بزرگتر با زین عقب تر راحت ترند.

- برای تنظیم جلو وعقبی زین ، فرد روی زین نشسته و پاھا با کفش روی پدال قرار می گیرد در وضعیتی که اھرم پدالھا موازی با زمین باشد ، یک خط شاقولی از خلف خار استخوان درشت نی (زیر زانو) به سمت پایین تصور می شود. باید این خط از محور مرکزی پدال یا عقب آن بگذرد ، در صورت جلوتر بودن خط از محور مرکزی پدال زین دوچرخه بیش از اندازه جلو تنظیم شده است.

- زاویه نامناسب زین موجب اختلالات انزال و نعوظ در آقایان می شود.

- زین افقی یا حد اکثر پانزده درجه به سمت پایین نسبت بھ خط افق به خصوصبرای خانم ھا راحت تر است وزین ھای رو به پایین ریسک ایجاد کمردرد کمتری دارند.

- در مورد وضعیت قرار گیری ورزشکار ، فرد باید به نحوی بنشیند که زاویه لگن کمی رو به جلو بوده و پشت فرد صاف باشد. اندامھای فوقانی در وضعیت غیر کشیده و زاویه تنه در حالتی که فرد قسمت خمیده دسته دوچرخه را گرفته است حدود چھل و پنج درجه و زاویه خم شدن آرنج ھا شصت تا ھفتاد درجه باشد.

- کوتاھی عضلات پشت ران موجب ممانعت از خم شدن ورزشکار به سمت جلو می شود.


منبع: خانم دكتر مريم رفيعي