ژن های متعددی بعنوان عامل پارکینسون شناخته می شوند ولی این ژن ها مسئول اقلیت محدودی ازموارد بیماری پارکینسون می باشند. مهمترینشان ژنی است بنام پارکین. ژن پارکین پروتئینی تولید می کند که نام آن هم پروتئین پارکین است، و در تخریب پروتئین های معیوب  درون سلولهای مغزی کمک می کند. وقتی ژن پارکین تغییر می کند (یا دچار موتاسیون می شود) این عملکرد مختل می گردد.

احتمالا تجمع پروتئین های معیوب (بعلت اختلال در پاکسازی آنها ناشی از نقص عملکرد پارکین) در مرگ سلول عصبی نقش دارد. دو کپی از ژن معیوب پارکین لازم است تا منجر به بیماری پارکینسون شود. این نوع توارث را اتوزوم مغلوب می گویند. در واقع از هر یک از والدین یک کپی ژن معیوب به ارث می رسد.

موتاسیون ژن پارکین باعث بروز بیماری پارکینسون در سنین پائینتر از معمول می شود (علائم در این مورد اغلب قبل از چهل سالگی شروع می شوند). موتاسیون پارکین شایعترین علت ژنتیک بیماری پارکینسون است، با این حال فقط کمتر از یک درصد کل موارد بیماری را شامل می شود.

ژن های شناخته شده دیگری هستند مثل آلفا-سینوکلئین، و ... که همگی روی هم درصد بسیار ناچیزی از بیماران را شامل می شوند.

منبع:انجمن تخصصی پارکینسون